Column archief

Hennie Harinck is stiefmoeder, auteur en freelance journalist. Hennie schreef in 2007 het boek 'Scenes uit een stiefgezin (uitgeverij Archipel)'. In haar boek vertelt ze over haar huwelijk met weduwnaar Victor en de relatie met haar twee stiefkinderen. Een eerlijk, herkenbaar en openhartig boek over het verwarrende en complexe leven van een stiefgezin.

Tatoeage

Een column van Hennie Harinck, 01 januari 2008

De schrik van iedere moeder is een getatoeëerd kind. Stel je even voor: je bloedje laat zich moedwillig pijnigen en bekrassen om verder door het leven te gaan met een afbeelding op het lijf waar je nooit meer van af komt. Angelina Jolie kan je er alles over vertellen! Maar ja. Wie ben ik om daarover te zeuren. Want een tatoeage is immers van alle tijden. De ijsmummie Ötzi had al een gekrast teken op zijn pols. Later maakten zeevarenden kennis met de techniek op Tahiti waar het woord tattau streep betekent. Zeelieden lieten de naam van hun moeder en hun liefje op hun bovenarmen en borst inkerven. Voor pubers is de tatoeage misschien wel niet veel anders. Een teken om je te onderscheiden, je te identificeren. Zonder woorden laten zien wie je bent of waartoe je behoort. Afijn. Belle had het met haar vader geregeld. Victor had een briefje geschreven dat het mocht want onder de zeventien heb je toestemming nodig van je ouders. Ze was opgewonden en bang dat het ontzettend pijn zou doen.

Ik herinner me nog de gesprekken met haar vriendinnetje over tatoeages. Op haar dertiende was ze er al over begonnen. Ze zei dat zowat al haar vriendinnetjes al getatoeëerd waren. Dat we dat niet wisten! En als dan de tatoeage nog even niet mocht, dan was een navelpiercing een welkom alternatief. Het is uiteraard een kwestie van onderhandelen. Haar naveltje is nu al sinds een jaar doorboord en in de zomer hangt ze er een zilveren hangertje in met een steentje dat je vanonder haar truitje tegemoet blinkt als een baby-zonnetje. Ach, die brutale meisjes van tegenwoordig toch!

Vorige week was het dan zover. Ze ging met haar rug naar me toe staan en tilde haar T-shirt op. Op haar onderrug, net boven de broeksband, was de tatoeage nog verpakt in een grote pleister. Ze tilde de pleister op en daar stond het in gotische, vierkantige letters: Marjolein. "Ik heb de naam van mijn moeder laten tatoeëren", zei ze nog, ten overvloede. En zo is het maar net. Ze zal altijd aan haar moeder toebehoren. Voor het geval ik het nog niet wist.