Column archief

Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.

Een cadeau van Oom Hans

Een column van Heleen van Aalst, 01 juli 2009

Gisteren waren Elwins jongere broer en zijn vrouw op bezoek. Een leuk stel, we mogen ze graag. Als verrassing hadden ze een cadeau mee genomen voor hun neefjes die ze niet zo vaak zien. Lachend zei  zijn broer: "dit keer geen drumstel, geen toeter, geen fel gekleurde foeileleijk dingen." Zijn vrouw viel hem bij, "we zijn wijzer geworden, sinds ik zwanger ben, we vrezen het ergste voor de toekomst." "Nou reken maar," grijnsde Elwin, "jullie kwamen altijd aan met herrie-cadeaus, die kunnen  jullie terug  verwachten."

Ondertussen maken de jongens het grote pak snel open. Een paar blauwe schalen, twee koptelefoons, hoofdbanden, iets wat lijkt op een  zaklantaarn. De oudste juichte: "Van alles twee!" En ondertussen dat ik de koffie verzorg, lopen de kinderen met de doos met inhoud naar boven toe. Ze hebben er heel lief mee gespeeld, geen kind aan gehad.

Zondagochtend word ik wakker en ik denk, wat hoor ik toch? Wat geroesemoes aan de deur? Ik val weer terug in slaap en wordt weer wakker als Elwin zich uitrekt naast me. Hij kijkt me aan en begint me te strelen op een manier die ik normaal gesproken alleen maar aanmoedig. Maar nu zeg ik tegen hem: "hoor dan, ik geloof dat ik steeds iets hoor op de gang."

"Welnee," zegt Elwin, "ik hoor niets." En totaal niet afgeleid, kruipt hij eens extra tegen me aan. Het is duidelijk, de minnaar in mijn partner is meer aanwezig dan de papa. Heerlijk, nogmaals normaal gesproken, niets op tegen. Het is voor een vrouw zonder kinderen, toch al wennen.

Maar ondertussen is het opvallend stil voor een zondagochtend. De jongste is meestal om 5.30 uur wakker en gaat dan herrie maken en zijn oudere broer wekken en dan ben ik ook wakker. Uitslapen is er niet bij met die twee, laat staan tijd voor vrijen. Ondertussen heeft mijn eerste slaperigheid plaats gemaakt voor opwinding. En dan hoor ik een zachte bons tegen de slaapkamerdeur en een onderdrukt  gegiechel. "Nou weet ik het zeker dat ik iets hoor," zeg ik met mijn mond tegen Elwins oor aan. Dus ik duw hem van me af en Elwin rolt zeer verstoord terug op zijn rug. Ik doe zachtjes een badjas aan en loop op mijn tenen naar de deur en trek onverwachts de deur open. Twee kinderen rollen naar binnen over de drempel, omdat ze helemaal tegen de deur aangeleund zaten. 

"Wat doen jullie nou?" vraagt hun vader stomverbaasd. Zowel Tim als Vincent hebben een koptelefoon op, een soort veiligheidsbril met lamp en allebei een apparaat in de handen die op mijn haarfohn lijkt maar dan met een grote blauwe schaal erop. "Wij spelen met ons nieuwe cadeau van ome Hans," zegt de oudste diplomatiek. Tim heeft daar geen last van en zegt: "met deze spionage set kun je mensen zes keer zo goed afluisteren..."

"Met je wat?" reageert Elwin verbluft. Ik stap ondertussen over Tim heen en pak de doos op die in de gang ligt. "Vier in 1 spy kit," staat met bescheiden letters op de voorkant. Ik draai de verpakking om en zie in zes talen een uitleg. "Vier in 1 spionage-set, luister mensen, dieren en nog veel meer af, zes keer compacte telescoop," lees ik hardop voor. "Eenvoudig te gebruiken." Ik kijk naar het gezicht van mijn verkering en begin te lachen. Elwins haren wijzen alle kanten uit, twee jongetjes met afneembare zaklantaarn op hun hoofd als een soort mijnwerkers in de deuropening, het werkt allemaal op mijn lachspieren.

Verbaasd kijken de kinderen me aan. De tranen van het lachen, lopen over mijn wangen.  Elwin zweert wraak te zullen nemen op een zeker iemand. "Waarom dan, papa?" vraagt Tim met zijn kinderlijke onschuld.  Vincent schat intussen de situatie in als veilig en zegt: "we hebben het gisteren ook gedaan maar jullie hebben niets gemerkt, het ging heel goed hč Tim." De kleine jongen glimt: "door deuren heen, hoor je meer dan door muren." Het is duidelijk, opvoedkundig ligt er nog een taakje voor Elwin.   Maar oom Hans en tante Jaqueline kunnen in de toekomst rekenen op cadeaus die je liever geeft dan krijgt, zoveel is zeker.