Column archief

Hennie Harinck is stiefmoeder, auteur en freelance journalist. Hennie schreef in 2007 het boek 'Scenes uit een stiefgezin (uitgeverij Archipel)'. In haar boek vertelt ze over haar huwelijk met weduwnaar Victor en de relatie met haar twee stiefkinderen. Een eerlijk, herkenbaar en openhartig boek over het verwarrende en complexe leven van een stiefgezin.

Genode gasten

Een column van Hennie Harinck, 01 december 2007

Was het nu vermetel? Of was het vanzelfsprekend? Feit is dat ik in alle elf jaren huwelijk met Victor nog nimmer mijn eigen familie had uitgenodigd om Kerst bij ons te komen vieren. Misschien ligt het eraan dat mijn familie nu eenmaal ruim tweehonderd kilometer rijden van ons huis vandaan woont, en Zeeuwen nu eenmaal niet makkelijk de tocht naar het verre Noord-Holland ondernemen. Dus in de praktijk komt het erop neer dat ik dan maar zo'n keertje of vier per jaar naar mijn zuidelijke familie afreis. Ik blijf dan meestal een of twee nachtjes logeren. Vooral sinds de geboorte van mijn neefje, nu vier jaar geleden, probeer ik wat vaker te gaan. Hij is het enige kleinkind van mijn moeder, dus we zijn uiteraard dol op hem. In al die jaren stiefhuwelijk is mijn zus hooguit drie keer bij mij op bezoek geweest. Maar ik neem het haar niet kwalijk. Ze heeft last van fobieën, en is daarom ook al niet zo reislustig. Niet dat het een ideale situatie is. Want echt wennen doe je niet aan elkaar op deze manier. Mijn stiefkinderen beschouwen mijn zus niet als tante en mijn moeder niet als oma. Mede door het summiere contact, denk ik dan maar. Nu waren ze natuurlijk toch al geen echte familie, maar als je elkaar zelden ziet dan bouw je ook niet veel op dat lijkt op een zekere band, ook al is het maar een stiefband.

Dan was er altijd de schoonfamilie die wel dichtbij woont. En de familie van de moeder van de kinderen. En eigenlijk ging het gewoon altijd vanzelf, zonder erg veel discussie: met Kerst kwamen de echte opa en oma van Belle en Arthur. Zo gek was dat niet, want met Kerst laat je oude opa's en oma's niet in de steek.

Maar nu is mijn schoonvader in mei overleden, en tobt de oma van de kinderen met haar gezondheid. Laat ik nu zeer impulsief mijn zus bellen en haar vragen naar ons toe te komen met man en kind. En zo gaat het gebeuren. Ik had het voornamelijk ook leuk gevonden dat mijn stiefkinderen mijn neefje wat beter zouden kunnen leren kennen. Een vermetel voornemen. Want Belle kondigde aan met Kerst naar een vriendin te gaan, terwijl zij nu juist altijd zo dol is op kleine kinderen... Het wordt nooit meer wat. Help!