Column archief

Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.

Het avondje van Sinterklaas

Een column van Heleen van Aalst, 01 december 2009

Als vrouw zonder kinderen van mijzelf had ik hoge verwachtingen van mijn eerste jaar Sinterklaas vieren met mijn lief’s kinderen. Weliswaar geloofden beide jongens niet meer in Sinterklaas, het Sinterklaas-journaal volgden ze op de voet. Andere jaren sprak ik met mijn nichtjes en neefjes over verdwenen pakjesboten en het paard van Sinterklaas, dit jaar zou dat met Vincent en Tim zijn.

Nu heeft Elwins familie de traditie om Sinterklaasavond bij Elwins ouders te vieren. Opa en oma sparen al vanaf september om alle kleinkinderen te voorzien van grote gevulde wasmanden met pakjes. Vincent en Tim zijn de oudste kleinkinderen en zij mogen een lijstje geven van wat ze willen hebben. Een cadeau mag maximaal 20 euro kosten. Maar ze schrijven allebei cadeaus op van 200 euro of meer en de jongste zegt dat hij anders niets hoeft. Hoe Elwin ook praat en regelt, het loopt niet. "Oma weet wel dat ik van Paul van Loon hou," zegt de oudste. En als Elwin aandringt: "Schrijf nou een titel op, papa weet toch niet welk boek jij van de week haalt bij de bibliotheek met mama.  Van Loon heeft meer boeken geschreven," haalt hij zijn schouders op, "Ik wil toch alleen de computer." Herhaaldelijk  geven we instructies dat ze goed oppassen wat ze zeggen want de andere kinderen geloven er allemaal nog in.

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat ik als oudste kleinkind een zwarte handschoen aantrok en pepernoten strooide vanaf de gang de kamer in, waar mijn oma met 13 kleinkinderen en zingende tantes en ooms zaten. Ik was nog jonger dan Vincent nu is.

En dan begint Elwins vader te strooien en Elwins jongens proberen zoveel mogelijk pepernoten te pakken en lopen de kleintjes omver. "Het is opa hoor," roept Vincent en Elwin en ik kijken waarschuwend, "Sst." Gelukkig hebben de kleintjes het niet gehoord.  Tim rukt de deur open en pakt de strooizak van opa af, opa trekt de zak terug. Oma probeert af te leiden door te beginnen met uitdelen, eerst krijgen de kleine kinderen pakjes. Ze hebben rode wangen en zingen "dank, dank Sinterklaasje." Het duurt Vincent en Tim veel te lang. Ongeduldig rukken ze aan de pakjes uit de mand.  Oma verweert zich dapper en heeft ook rode konen van de warmte en de inspanning.  Ze probeert Tim en Vincent alvast te kalmeren met een klein pakje. Ik stoot Elwin aan, hij helpt een schoonzusje met een roze verpakking waaraan kleertjes zitten die met geen mogelijkheid zijn los te krijgen. Hij trekt Tim en Vincent verschillende keren terug, "jongens, eerst de kleintjes, geduld, kijk maar alle groten wachten op hun beurt."

Dan mag Tim zijn pak open maken. Opa en oma hebben een stoere step voor hem gekocht. Oma fluistert mij in: "We wisten het echt niet, hij bleef maar dure cadeaus opgeven, zijn moeder belde met nog duurdere voorstellen, dat is net zo’n hebberd." Tim kijkt wat onwennig maar is toch blij verrast, als zijn broer woedend naar voren komt, "Die step is voor mij, oma heeft zich vergist. Geef hier."

"Jongens," sus ik. "Kijk eens Vincent, oma heeft jouw cadeau van Sinterklaas al gevonden." Vincent pakt zijn pakje uit en ziet "De Griezelbus".  Hij gooit het boek op de grond, stampvoet en roept: "Die heb ik al, ik wil die step." De broers vliegen elkaar in de haren, een neefje die met grote ogen naar de kemphanen opkijkt krijgt een stuur hard tegen zijn hoofd. Elwin zit verstard naar zijn jongens te kijken, zoniet zijn jongere broer die zijn huilende zoontje optilt. Het is een kettingreactie, van schrik huilen alle kinderen. Oma staat overstuur in de keuken. Met moeite krijgt Elwin Vincent gekalmeerd in de ene hoek van de kamer. Hij brult en Elwin zegt dat oma zich heeft vergist en dat ze gaan ruilen. Met plaats vervangende schaamte zit ik in de kamer.  In de andere hoek zetten de moeders hard een nieuw Sinterklaaslied in om de sfeer te redden.

Uitgeteld zitten we met twee ontevreden kinderen in de auto, het is anderhalf uur rijden naar hun moeder. "Ik heb maar 8 cadeautjes gehad," zijn de laatste woorden van Tim tegen opa bij het afscheid. Vincent huilt zeer gemaakt met grote uithalen. "Heerlijk avondje is gekomen, het avondje van Sinterklaas," ik ben weer een illusie kwijt.