Column archief
Olga Leever (42) vormt een samengesteld gezin met haar zoon en dochter, haar nieuwe partner en zijn twee dochters. Haar kinderen zijn 12 en 10, die van hem 9 en 11. Sinds vijf jaar wonen alle kinderen bij Olga en haar vriend. De kinderen gaan wel om het weekeind naar hun andere ouder. Olga heeft een eigen tekstbureau. Ze werkt vier dagen per week, net als haar vriend.
Met Kerst ben ik alleen
Een column van Olga Leever, 1 december 2010
Vroeger bij ons thuis was het vaste prik: iedere eerste kerstdag of Oudejaarsavond schoof er een bekommerde weduwe, onder erbarmelijke omstandigheden verlaten vrouw of notoire alleengaande aan bij de feestelijke dis. Zelfs in mijn vroegste jeugdherinneringen zie ik mijn moeder voor, na of soms zelfs tijdens de fondue- of gourmetmaaltijd (dé feesttoppertjes uit de jaren ’80) met begripvolle blik en pakken tissues naast de meest recent verweduwde of gescheiden vrouw uit de kennissenkring zitten om te luisteren naar haar gesmoord gesnik. Toen ik het als vijftienjarige waagde hierover mijn beklag te doen - ik wilde ook wel eens een gewoon gezinnetje zijn met Kerst - hielden mijn ouders ferme monologen over eenzaamheid en naastenliefde. En hoewel ik er geen snars van begreep, was de boodschap helder: niets kon erger zijn dan de feestdagen in je eentje door te brengen.
Nu, grofweg dertig jaar later, begrijp ik het heel goed. Ook ik wil Samen Zijn. Hoe dan ook. Het liefst met zo veel mogelijk mensen. En dat is zo’n verrekt ingewikkelde opgave dat ik eerlijk moet bekennen dat belangeloze aandacht voor de alleenstaande medemens, mij toch met de paplepel ingegoten, er geheel bij inschiet. Al in september houden we het eerste interne agendaoverleg: gaat het lukken om alle kinderen op dezelfde kerstdag bij ons thuis rondom de boom te hebben? En lukt het dan ook nog om met het voltallige kroost opwachting bij opa en oma te maken? Hoe laat bezoeken we de ene, en hoe laat de andere grootouders? Het is elk jaar opnieuw een logistieke uitdaging. En voor wie doen we het eigenlijk? Waarom al die opgeklopte heisa om met de complete familie bijeen te zijn rondom de dag van Christus’ geboorte? Op het moment suprême hang je toch met barstende koppijn boven een vervaarlijk rokende stoeptegel, een steengrill om precies te zijn; de moderne variant op het gourmetstel. De kinderen zijn strontvervelend, want worden al dagen heen-en-weer gesleept van theevisite naar restaurant en van kerstbrunch naar steengrill, in het voortdurend wisselend gezelschap van diverse ouders en stiefouders, biologische, half- en stiefzusjes, echte of zogenaamde neefjes en verscheidene opa’s en oma’s. Tegen het eind van de corpulente maaltijd, als het door toenemend kindergejengel definitief onmogelijk geworden is me verstaanbaar te maken, vraag ik me af: waarom die rompslomp met kerst en oud & nieuw? Doe ik het om de wereld te tonen dat het peanuts is, een samengesteld gezin?
Zal de dag eens komen dat ik binnen durf te blijven tijdens Kerst? Met zakken chips en stapels dvd’s? Gehuld in joggingpak, of, erger nog, pyjama? Ben bang van niet. Maar wie weet maken de kinderen ooit die stap vooruit. Zodat er later niemand langskomt met de feestdagen. Een stille, eenzame kerst. Heerlijk.
Olga Leever
Reageren op deze column kan via olga@deschoneschrijfster.nl