Column archief

Olga Leever (43) vormt een samengesteld gezin met haar zoon en dochter, haar nieuwe partner en zijn twee dochters. Haar kinderen zijn 13 en 11, die van hem 10 en 12. Sinds zes jaar wonen alle kinderen bij Olga en haar vriend. De kinderen gaan wel om het weekeind naar hun andere ouder. Olga heeft een eigen tekstbureau, www.deschoneschrijfster.nl. Ze werkt vier dagen per week, net als haar vriend.

December

Een column van Olga Leever, 1 december 2011

Een patchworkfamily runnen is doorgaans best te doen. Veel chips in huis halen, kilo’s wasgoed wegwerken en de boeiende levensstijl van La Ex slechts voor kennisgeving aannemen: eigenlijk is dat het wel zo’n beetje. Daarnaast is het verstandig de dagelijks wisselende gezinssamenstelling bij de avondmaaltijd, waarbij de bonuskinderen de enig constante factor aan tafel zijn, gelaten te accepteren - evenals de genetisch bepaalde aparterigheden die kinderen die je zelf niet gebaard hebt nou eenmaal hebben. Doorgaans is dit alles goed te doen.

Maar dan nadert het einde van het jaar. En meteen is daar de decemberstress. De ‘wie heeft welke kinderen op welke kerstdag’-gesprekken begonnen in oktober en de wederzijdse moeders informeerden ook al maanden geleden langs de neus weg op welke feestdag je langs dacht te komen – het liefst wel met de voltallige kinderschaar natuurlijk. Al die weken wimpelde je de lastige logistieke kwesties luchtigjes weg. December, je lachte erom. Maar nu staat de meest beruchte maand van het jaar dan toch weer voor de deur. Met dichtgeknepen keel blader je door de dubbeldikke kerstnummers van de damesbladen, waarin gelukkig glimlachende vrouwen monter langs spectaculair gedekte tafels lopen met perfect geklede en dankbaar naar haar opkijkende kinderen eromheen. Trefzeker plaatst ze een champignon-broccolibavaroise op tafel en schenkt haar gasten nog eens bij. Ja, iedereen houdt van haar. Alles gaat haar moeiteloos af. Jou niet. Mismoedig denk je aan het jaarlijks gourmetfestijn bij oma, waarop altijd wel íemand brakend moet worden afgevoerd. Je denkt aan de moeizame onderhandelingen met de exen, die ook dit jaar weer geen schoonheidsprijs verdienden: als je bij je eigen ouders op bezoek gaat heb je namelijk alleen je stiefkinderen bij je - en vice versa. Ook denk je zuchtend aan Oudejaarsavond, waarop je altijd zo sentimenteel wordt dat je maanden nodig hebt om de overvloedige stapel oliebollen die je uit pure machteloosheid zat weg te werken weer kwijt te raken. De herinneringen aan het Oude Vertrouwde Leven, dat op dagen als deze weer o zo aanlokkelijk lijkt, werpen een zware slagschaduw over de avond die zo vrolijk het nieuwe jaar zou moeten inluiden.

Maar dan is het 1 januari. Het Nieuwjaarsconcert klinkt in de schoonouderlijke huiskamer. Met de kabbelende walsen van Strauss krijgt het leven fluks weer zijn oude driekwartsmaat. En zodra het skischansspringen begint weet je het zeker: het leven is weer normaal.

Reageren op deze column kan via olga@deschoneschrijfster.nl