Column archief

Olga Leever (41) vormt een samengesteld gezin met haar zoon en dochter, haar nieuwe partner en zijn twee dochters. Haar kinderen zijn 12 en 9, die van hem 8 en 11. Sinds vier jaar wonen alle kinderen bij Olga en haar vriend. De kinderen gaan wel om het weekeind naar hun andere ouder. Olga heeft een eigen tekstbureau. Ze werkt vier dagen per week, net als haar vriend.

In januari valt het mee

Een column van Olga Leever, 02 januari 2010

In januari valt het best mee om stiefmoeder te zijn. In februari ook trouwens. Als het leven normaal is, met zijn kalmerende regelmaat en voorspelbare saaiheid (hoewel 'voorspelbaar' en 'saai' niet de eerste termen zijn die bij je opkomen als je denkt aan een samengesteld gezin), dan is het allemaal best te doen. Daarom valt er altijd een last van mijn schouders na de feestdagen. December is voor stiefmoeders het allerergst. Het doorsnee kerngezin moet al halsbrekende toeren uithalen om de wederzijdse ouders te plezieren. Tijdens vele telefoongesprekken, die reeds in oktober beginnen, voert de familie Doorsnee de 'wie-neemt-oma-met-kerst'-gesprekken. Zelfs gelukkig getrouwde moeders zijn allang blij als het scenario begin december bekend is. In een stiefgezin daarentegen heb je na maandenlange moeizame onderhandelingen nét een matig tevreden stemmend compromismodel bereikt, als op 23 december na één telefoontje alles weer anders is: 'Ik breng ze toch maar niet terug. Er ligt teveel sneeuw.' 'Waaah, wat nou sneeuw, denk je dan - voor het eerst sinds drie jaar hadden we het voor elkaar om een half dagdeel met het Nieuwe Gezin door te brengen rond de boom! Valt ons plan weer in duigen! 'Dan kom je ze maar halen,' klinkt vilein aan de andere kant van de lijn, met subtiel ingezet kindergehuil op de achtergrond. Maar daar is natuurlijk geen sprake van. Want als brengen niet lukt, waarom is halen dan wél mogelijk? En dus zit je zonder stiefkinderen aan het kerstdiner met de familie, die verder uit intacte gezinnen bestaat. 

Niet te onderschatten is ook de nazorg die je vanaf 27 december op je mag nemen. Vorig jaar bijvoorbeeld bracht exgenoot mij met de auto naar huis nadat we met ons voormalige gezin de kinderkerstviering hadden bezocht. Ik zou met de fiets huiswaarts zijn gekeerd, maar ja, die sneeuw, hè. Dus daar zat ik, op de achterbank (want Nieuwe Partner uiteraard op de bijrijderstoel) tussen mijn kinderen in. Nog maandenlang duurde het trauma van mijn dochter toen ze merkte dat ík thuis uit de auto stapte, terwijl zíj met papa meeging. Zalvende praat ('Maar nu ga je toch gezellig bij papa Kerst vieren? En dan gaan we de andere kerstdag in mama's huis eten, met cadeautjes onder de boom!') mocht niet baten: midden augustus, aan de Franse Rivièra, had ze het er nog over. 

Nee, geef mij maar januari. Dan duurt het nog heel, heel lang tot het Pasen is. En nog veel, veel langer tot Moederdag.

Reageren op deze column kan via olga@deschoneschrijfster.nl