Column archief

Hennie Harinck is stiefmoeder, auteur en freelance journalist. Hennie schreef in 2007 het boek 'Scenes uit een stiefgezin (uitgeverij Archipel)'. In haar boek vertelt ze over haar huwelijk met weduwnaar Victor en de relatie met haar twee stiefkinderen. Een eerlijk, herkenbaar en openhartig boek over het verwarrende en complexe leven van een stiefgezin.

Kleinzielig

Een column van Hennie Harinck, 02 februari 2008

In januari begint het bij ons te kriebelen en in februari kunnen we het niet langer uithouden. Dan buitelen we over elkaar heen met vakantieplannen. Frankrijk! Schotland! Ierland! Griekenland! Curaçao! Italië! Een paar jaar geleden was het nog relatief simpel. We hoefden toen nog geen rekening te houden met de inspraak van de kinderen. Victor kwam eigenlijk altijd met dezelfde reisbestemming op de proppen, en zodoende zijn we al een keer of vier naar Corfu afgereisd. Hij heeft er een jaartje gewoond in zijn hippietijd. Vandaar. Ik wilde meestal naar Curaçao of Italië. Curaçao viel meestal af omdat het zo ver vliegen en duur is. Maar....

Nu heb ik dus twee weken Curaçao geboekt, en wel in mijn eentje. Dat zit zo. Afgezien van het feit dat ik daar ook ga werken - de opzet voor mijn derde boek maken - had ik het idee gelanceerd dat Victor eens een keer helemaal alleen met zijn kinderen op reis moest. Ik vond het ook vanuit therapeutisch gezichtspunt een goed verhaal. Want Belle en Arthur zijn volop in de ben-ik-nu-wel-of-niet-zielig-met-stiefmoeder fase. Belle vindt vooralsnog van wel. En dat is haar goed recht. Persoonlijk moet ik er - met terugwerkende kracht - ook niet aan denken dat ik door een stiefmoeder zou zijn opgevoed. Op een of andere manier is dan de grootste vanzelfsprekendheid - een bloedeigen moeder die altijd nabij is - in je jonge leven weggevaagd. Helemaal buitenaards is dat slachtoffergevoel niet.

Nu wil het geval dat Victor op Corfu heeft samengewoond met de moeder van de kinderen. Dus wat is er mooier om dan met Belle en Arthur op dat eiland vol herinneringen samen te mijmeren over dat verre verleden toen er nog louter het wolkenloze hier en nu was? En ik zeg het maar eerlijk: daar hoef ik niet bij te zijn. En als ik het achterste van mijn tong laat zien dan beken ik openlijk dat ik het sowieso niet prettig vind als er vaak over mijn voorgangster gesproken wordt. Ik geef toe dat ik dan het predikaat kleinzielig verdien, maar het is niet anders. Vrouwen houden gewoonweg niet van de exen van hun man. Ook al is die ex dood. Hoewel dat het wel precair maakt. En eigenlijk is een dode ex nog erger dan een levende want je kunt er nooit eens iets lelijks over zeggen.

ps: Het leek zo grootmoedig om mijn man samen met zijn kinderen op pad te sturen, maar u weet intussen wel beter.