Column archief
Hennie Harinck is stiefmoeder, auteur en freelance journalist. Hennie schreef in 2007 het boek 'Scenes uit een stiefgezin (uitgeverij Archipel)'. In haar boek vertelt ze over haar huwelijk met weduwnaar Victor en de relatie met haar twee stiefkinderen. Een eerlijk, herkenbaar en openhartig boek over het verwarrende en complexe leven van een stiefgezin.
Eindelijk weer vrij
Een column van Hennie Harinck, 02 maart 2008
Had hij nou maar eens gezegd: je bent de allerliefste, jij staat voor mij altijd op nummer één. En nog belangrijker: had hij nou maar eens tegen zijn kinderen gezegd: zij is nummer één voor mij, we gaan er samen iets moois van maken! Zo simpel zit liefde eigenlijk in elkaar. Je wilt geliefd worden en dat moet hardop bevestigd worden. Maar in de tweedekans liefde struikel je altijd over schroom, schaamte en je voorganger. Op de meest onverwachte momenten schieten ze uit het niets tevoorschijn en versperren je weg. Het kan een foto zijn, of een simpel notitieblaadje in haar handschrift dat uit het kookboek dwarrelt. Net als je de illusie had omarmd en zeker wist dat je niet zomaar een handige hulp in de huishouding was die ook nog eens aardig de vervangende moederrol kon spelen, kan zomaar opeens alle hoop weer de bodem in worden geslagen. Omdat je diep in je hart wel weet dat je nooit op de hoogste plaats op het erepodium zal staan, maar altijd net daaronder. En aangezien ik onder het teken Leeuw(in) ben geboren voelt u het al: de koning(in) van de dierenriem houdt er niet van om haar leven op de tweede plaats te slijten.
Daarom lieve lezers en lezeressen, is het moment van de waarheid gekomen. In termen van een zakelijk project zou ik kunnen zeggen: het project stiefmoeder is afgerond. En in termen van toneel zou ik zeggen: mijn rol is uitgespeeld. En het goede nieuws is dat het ongelofelijk goed voelt! Gewoon weer helemaal mezelf zijn. En weet u: ik heb mijn oude Ik gemist. Ze was verdwenen in een mist van goede bedoelingen om een ander te zijn. De rol van stiefmoeder heeft me nooit gelegen en ik vraag me af of er vrouwen zijn die zich wel gelukkig in die rol kunnen voelen. Misschien moet je jezelf goed kunnen wegcijferen, of niet in de weg worden gezeten door een Ego met de omvang van een Boeing 747. Feit is dat ik me krachtiger en creatiever voel dan ooit. En ik prijs me gelukkig dat ik heb gekozen voor de rol die het dichtst bij me staat en me doet gedijen als een roos in het augustuszonnetje. Ik ben weer die ik was: vrij en creatief.
En het addertje onder het gras dan?, hoor ik u denken. Gedijen mijn dierbare echtgenoot en zijn kindjes ook in het komende stiefmoederloze tijdperk? Dan mag ik u geruststellen. De banden worden niet radicaal doorgesneden. We hebben de rotte appel uit de mand gehaald en wat er aan lekkers over blijft is de moeite van het consumeren waard. Niets hoeft, alles mag. Het klinkt u ongeloofwaardig in de oren? Te mooi om waar te zijn? Ach, u heeft vast wel gelijk. Laten we afspreken dat ik weer columns ga schrijven als ik op mijn schreden ben teruggekeerd naar mijn stiefgezinnetje!