Column archief

Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.

En ze leefden nog lang en gelukkig

Een column van Heleen van Aalst, 02 september 2009

Afgelopen tijd ben ik benaderd voor een interview in de Libelle. Het onderwerp is: "wat kan lastig zijn voor een stiefmoeder? En heb je simpele oplossingen voor moeilijke problemen, eye-openers op stief-gebied?" De journaliste wilde een ervaringsdeskundige aan het woord laten. Op een gegeven zei ze dat zoveel stiefmoeders afhaakten omdat een relatie met een man met kinderen van een andere vrouw een nare moeizame situatie blijft. "Heb jij nooit overwogen te stoppen met deze relatie?"

"Meer dan eens," zei ik hartgrondig en schoot in de lach. Bijvoorbeeld na mijn eerste vakantie met mijn verkering en zijn jongens, waarover ik uitgebreid heb geschreven in mijn vorige column. Vakanties pakken we nu anders aan. Veel bewuster. De verwachtingen van Elwin en mij lagen mijlen ver uit elkaar, de communicatie schortte. De kinderen stapten al overstuur de auto in op de heenreis want hun moeder had geen vakantie. En mijn man en ik hebben een vervelende periode gehad toen hij veel voor zijn werk in het buitenland zat, ik druk met mijn werk, terwijl zijn kinderen elk weekend of vrije dag bij ons waren. We verwaarloosden onze relatie maar ja, een mens kan leren van zijn fouten, uithuilen en opnieuw beginnen.

Volgens cijfers van het CBS lopen tweede-kans-relaties sneller stuk dan relaties met partners zonder kinderen. Metingen zijn onvolledig daar men alleen uitgaat van geregistreerde relaties waarbij de kinderen zijn ingeschreven op het huisadres. In die zin tellen Elwin en ik niet mee, zijn kinderen wonen officieel bij hun moeder. 

De journaliste had de indruk dat veel stiefmoeders hun stinkende best deden en veel investeerden in hun nieuwe relatie, leuke vrouwen met een reele kijk op de zaken, waar gaat het dan mis?

Ik zei, dat die reele blik en dat stinkende best doen al voor problemen konden zorgen. Je krijgt als stiefmoeder een uniek inkijkje achter de voordeur van een gezin, een gebroken gezin nog wel. Als nieuwkomer kijk je anders dan een ouder naar een kind. En teveel je best doen voor stiefkinderen die daar niet op zitten te wachten, kan teleurstellend uitpakken. Andersom je wordt verliefd op een man of een vrouw en in zijn/haar kielzog komen kinderen mee die voor jou als stiefmoeder onbekenden mensen zijn, die je niet zelf heb uitgezocht of gebaard. Ze zitten wel in je badkamer, slaapkamer, koelkast, kortom in je privacy. Laat staan dat die kinderen op jou zitten te wachten, de meeste zien papa en mama liever bij elkaar. Iedereen heeft zijn eigen tijd nodig om zijn plek te vinden in de nieuwe samengestelde gezinnen. Sommige kinderen maar ook volwassenen redden dat niet in een mensenleven en blijven hangen in het verleden. En in die zin is het samengestelde gezin een tour-de-force en het stiefmoederschap een uitdaging maar niet noodzakelijkerwijs de wet tot behoudt van ellende. Het is hard werken geblazen, dat wel, een kwestie van een lange adem hebben.

Je moet rekening houden met de verschillende gewoonten in een gezin, normen en waarden. Je vraagt van de kinderen dat ze opgroeien in twee verschillende gezinnen. Daar zijn kinderen goed toe in staat maar maak het wel bespreekbaar. En terwijl je tot elkaar bent “veroordeeld”, door die schakel die hun papa is, zit je opeens op  elkaars lip waarbij elkaar de ruimte gunnen wel eens de oplossing tot succes zou kunnen zijn.

Een eye-opener voor mijn man was, dat zijn eerste gezin uit elkaar ligt, sinds zijn vrouw verliefd werd op een andere man en besloot om een andere relatie aan te gaan 150 km verderop. Daar hebben de kinderen voornamelijk hun sociale leven, hun school, hun vrienden. Ik vorm met mijn man en mijn kater een ander gezin.  Met zijn kinderen zijn wij hooguit een samengesteld gezin maar nooit meer dat gezin van vroeger, papa, mama en twee kinderen. Ik ben hun mama niet, ze hebben een moeder.

Enfin, zo filosofeerden wij, de journaliste die zelf gescheiden leeft  en een kindje heeft en ik over de stiefmoeder-uitdagingen.  Het resultaat, de mogelijke oplossingen, de eye-openers zo je wilt, kun je lezen in Libelle 41,  begin oktober 2009 verschijnt dit nummer. Twee zaken kan ik wel vast verklappen: de liefde voor elkaar als partners en onze humor hebben ons nog steeds gered. En we leefden nog lang en gelukkig!!