Column archief

Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.

Voorjaarskriebels

Een column van Heleen van Aalst, 04 maart 2009

Het is voorjaar en Elwin en ik hebben voorjaarskriebels. We hebben de hele week binnen gezeten op kantoor en buiten schijnt de zon, we willen eruit. We hebben fietsen geregeld voor de jongens, want hun fietsen zijn met de verhuizing mee gegaan naar hun moeder. En vandaag  met het mooie weer fietsen we met z’n vieren de nieuwbouw uit, langs het meer, de Geerpolder in op weg naar Boerderij 't Geertje. Deze boerderij ligt op de grens van Zoetermeer en Zoeterwoude in de Randstad.  Ze hebben lammetjes en jonge geitjes, koeien, varkens, kippen en paarden.

Het is ongelooflijk druk, je kunt over de hoofden lopen van de mensen, veelal gezinnen met jonge kinderen. 't Geertje staat erom bekend dat de kinderen de dieren mogen aaien en voeren.  Ze verkopen flesjes met melk en brokken die de dieren mogen hebben. In de kortste keren zien we Vincent, de oudste springen over de hooibalen en het stro in duiken met allemaal kleine geitjes om hem heen. "Kijk dan papa," juicht hij terwijl een geitje likjes geeft in zijn gezicht en aan zijn oor snuffelt. Hij komt handen tekort om de beestjes te aaien. Ik sta te genieten van dit tafereeltje, de geitjes die allerlei grappige bokkesprongen maken en het blije, tevreden gezicht van Vincent.

De jongste bekijkt het ondertussen allemaal op een afstandje aan. "Jij mag ook," probeert Elwin maar Tim kruipt nog verder weg. "Daar komt een leuk geitje," probeer ik, "die kun je aaien vanaf hier." Een   zwart bokje loopt nieuwsgierig naar de rand van de hooibalen die als afzetting dienen, zodat de geiten niet weg kunnen lopen. "Kijk maar," zeg ik terwijl ik het dier aai, zittend op een hooibaal. En hoera, hij probeert het zowaar. Heel voorzichtig, het beestje moet niet met zijn oren knipperen want dan is Tim al verdwenen. Het dier loopt weer terug naar de groep. Tim durft hem niet te volgen. Hij kijkt verveeld en vraagt achtereenvolgens om drinken, ijs en gaan we al naar huis?

"Nee," zegt Elwin kordaat, "wij vinden het hier leuk, je wacht maar even." Vanuit mijn ooghoeken zie ik Tim eerst schoppen tegen het hooi en daarna voorzichtig wegschuifelen terwijl Elwin Vincent fotografeert met de geitjes. Bij een groepje kinderen die plezier maakt met pony's, deinst hij verschrikt achteruit als een van de dieren hinnikt. Dan loopt hij met de stroom mensen mee. Ik stoot Elwin aan, "blijf jij maar hier bij Vincent, ik hou Tim wel in de gaten."

Midden in de volgende stal met allerlei geiten en blije kinderen, zie ik een bleek jongetje in een blauwe jas. Hij kijkt verdwaald om zich heen en ik zwaai naar hem in de mensenmassa en probeer tussen al die mensen door, dichterbij te komen. En dan herkent hij mij, ik geloof dat ik het kind nog nooit zo opgelucht en blij naar mij heb zien kijken. Hij slaat zowaar zijn armen om me heen. "Ik was jullie kwijt," zegt hij gesmoord en tegen tranen aan. "Nou, ik jou niet, hoor," antwoord ik terwijl ik hem knuffel. "Volgens mij schrok je van die pony." "Ja," zucht hij "en toen wist ik niet meer, waar jullie waren."

"Ik probeerde bij je te komen maar door al die mensen, lukte het niet zo snel," zeg ik. "Kom, dan gaan we naar papa en Vincent toe." Een groezelig handje pakt mijn hand en houdt hem vast alsof hij niet meer los zal laten.  Hand in hand lopen we de anderen tegemoet. Elwin kijkt naar dit nog niet eerder vertoonde. maar zegt niets. Na een drankje in het restaurant en de aanschaf van een geitenkaasje lopen we over een dijk terug naar de fietsen. 

De kinderen rennen uitgelaten voor ons uit, Elwin straalt en ik ben zo blij met deze toenadering en deze geslaagde dag.