Column archief

Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.

Moederdag / Stiefmoederdag

Een column van Heleen van Aalst, 05 mei 2009

In de eerste maanden van mijn kennismaking met Elwin heb ik gevraagd aan hem of hij een moeder zocht voor zijn twee zonen. En hij antwoordde tot mijn opluchting: "ik zoek een lieve vrouw, een partner voor mezelf. Mijn kinderen hebben al een moeder". 

Met dat antwoord in mijn achterhoofd ben ik de kinderen tegemoet getreden. Ik maakte kennis met ze en zag mezelf totaal niet als een stiefmoeder, laat staan moeder.  Ik had geen grote verwachtingen, ik wist totaal niet waar ik aan begon. Ik was en ben Heleen, de vriendin van hun vader, inmiddels zijn we twee jaar getrouwd. Door de week leefde ik mijn eigen leven in mijn eigen woning, Elwin kwam steeds vaker naar mijn huis en eens in de twee weken waren de kinderen bij hun vader thuis. Doordat ik net een cursus had geregeld en veel afspraken op de zaterdag, kwam ik over het algemeen pas zaterdagmiddag aan bij het huis van mijn verkering. Dat was achteraf voor alle partijen goed.  We gaven elkaar de ruimte. Elwin ging zeker in het voorjaar elke zaterdag met zijn kinderen naar zwemles, sportwedstrijden en regio- trainingen.

De kinderen zagen me in het begin als die mevrouw uit Friesland, geen centje pijn. De oudste vertelde zijn beginnende  puber-zorgen, ik was wat laag-drempeliger dan zijn ouders. De jongste kroop extra tegen zijn vader aan.

Mijn verrassing was dan ook heel groot de derde zondag van mei, nu 4 jaar geleden. Zoals gebruikelijk waren ze met moederdag, de tweede zondag in mei bij hun moeder en het weekend daarop bij hun vader. Het begon eigenlijk al vrijdagavond. De oudste zei met een gewichtig gezicht tegen zijn vader dat hij zijn tas wel gelijk zou opruimen naar zijn kamer, normaal gooit hij hem in de gang. Op dat moment stond Elwin er niet bij stil. Zondagochtend word ik wakker naast mijn verkering, terwijl ik allemaal gerinkel hoor in de keuken. Ik stoot Elwin aan, die kreunt en lekker tegen me aankruipt maar ik zeg: "schat, het wordt anders, doe even iets aan want ik geloof dat we thee op bed krijgen." Net op tijd heb ik een onderbroek en een t-shirt aan als de boys spontaan binnen vallen met een blad met rinkelende kopjes en een theepot. "Ik moet nog even iets pakken," roept de oudste terwijl de jongste mee rent en mijn verkering die ook bloot slaapt de tijd benut om in zijn onderbroek te schieten.

En dan krijgt deze kinderloze vrouw voor het eerst van haar leven een moederdag-cadeau. Een eigen gemaakte knutsel van bruin karton met allerlei repen crepe-papier. Ik heb het nog steeds. Twee magere armen slaat Vincent om me heen en hij zegt: "ik heb tegen de juffrouw gezegd, ik moet er 2 maken want ik heb 2 moeders." Ontroerd kijk ik het kind aan. "Wat vind ik dit lief van je," zeg ik. "Ik ben er heel blij mee en ga het ophangen in de kamer, het krijgt een heel mooi plekje zodat ik er vaak naar kan kijken."

Tim, de jongste is gelijk aan de buitenkant van het bed naast zijn vader onder de deken geschoten en vertelt meer aan zijn vader dan aan ons allemaal, dat zijn juf niet meer meedoet aan die moederdag-onzin. Zowel Elwin als ik reageren verbaasd, het is toch wat,  zulke verschillen op een en dezelfde basisschool. Tim zit in groep 6 en Vincent in groep 8.  "En Vincent  gaf  mama een doos Merci naast zijn tekening," zegt Tim dan hardop, nog net zijn tong niet uitstekend naar me. Vincent reageert in zijn wiek geschoten naar zijn broer. "Jouw zakgeld was weer eens op."

"We zullen de thee niet koud laten worden," zegt mijn verkering. "Jongens, voorzichtig, ik schenk de kopjes in." Wonderlijk hoe hun papa altijd neutraal reageert en later niets heeft gehoord van het gesprek of een ondertoon heeft opgepikt.

"Ik ben zo blij met je verrassing," zeg ik nog maar een keer tegen de oudste. "En Tim, jij hebt toch meegeholpen met het ontbijt klaarmaken? Dat vind ik ook lief."

"Hij deed helemaal niets, ik moest het alleen doen," antwoordt Vincent snel.

Tja, als de broers elkaar kunnen verraden, zullen ze het niet laten, denk ik. Zou dat zo in elk gezin gaan? Die competitie en strijd tussen kinderen onderling. In ieder geval heb ik me vanaf die dag voorgenomen dat ik stiefmoeder ben want mijn man heeft twee zonen en wij delen lief en leed. Ik kan wel roepen dat ik me zo niet voel. Dat ik een hekel heb aan het woord stiefmoeder alleen al, maar de zonen van mijn man ervaren mij als hun stiefmoeder en dat vind ik "leidend en lijdend" in deze kwestie.

Oh en Elwin die eerst dacht, ze moet er niets van weten, ik begin er maar niet over. Hij heeft me in de daarop volgende  jaren voortaan op moederdag bloemen gegeven voor de zorg en de aandacht die ik heb voor zijn jongens en ontbijt op bed. De knutsel bleek eenmalig, maar ik denk er graag aan terug.