Column archief

Hennie Harinck is stiefmoeder, auteur en freelance journalist. Hennie schreef in 2007 het boek 'Scenes uit een stiefgezin (uitgeverij Archipel)'. In haar boek vertelt ze over haar huwelijk met weduwnaar Victor en de relatie met haar twee stiefkinderen. Een eerlijk, herkenbaar en openhartig boek over het verwarrende en complexe leven van een stiefgezin.

De eeuwige tweede

Een column van Hennie Harinck, 09 juli 2007

Oprecht verbaasd is ze. 'Dat had ik nou nooit gedacht. Jij bent toch hun nieuwe moeder? Ze weten hun eigen mam toch nauwelijks te herinneren?' Ik was die oude schoolvriendin na al die jaren tegen het lijf gelopen op een feestje en had haar verteld dat ik een boek over stiefmoederschap had geschreven. 'Om eens af te rekenen met het beeld dat stiefmoederliefde alles overwint', zei ik ferm. 'Stiefmoeder? Is dat dan zoveel anders dan gewoon moederschap?' , vroeg ze zich licht verontwaardigd af. Ik vertelde dat ik tien jaar geleden volkomen argeloos aan mijn stiefmoederavontuur was begonnen, maar dat ik al snel doorhad dat het niet zo rimpelloos was als ik had gedacht. In al mijn oprechte onschuld had ik geloofd in een hecht gezinnetje met twee dolgelukkige ouders en een paar lieve kindjes, ongeacht een biologische band. Tot zover mijn naďeve voorstelling van zaken, want als er één les te leren was, zei ik, dan was het wel dat kinderen trouw blijven aan hun eigen, enige, echte moeder. Waar die moeder ook was, wat ze ook deed en of ze nu wel of niet aanwezig was, ver weg of overleden. Ik vervolgde dat ik altijd in de veronderstelling had geleefd dat de kinderen van mijn lief spontaan en zonder voorbehoud van me zouden houden. Ze hadden immers toch weinig herinneringen aan hun eigen, vroeg overleden, moeder? Ik zou de leegte onmiddellijk opvullen en ze zouden niet langer treuren om het verlies. Maar, de praktijk van alledag wees me terecht. Ik had in mijn haast de onverbrekelijke band tussen moeder en kind over het hoofd gezien, en moest erkennen dat ik altijd de tweede mama zou zijn. 'En het gebrek aan herinneringen dan?' , vroeg de vroegere vriendin. 'Die worden moeiteloos aangevuld met verhalen van oma's en tantes. Je kent die opmerkingen toch wel: je hebt de ogen van je moeder. Wat lijk jij op je moeder! Je moeder zou trots op je zin geweest. En dan de foto's en de anekdotes, het verleden waar jij als nieuwe mam geen deel van uitmaakt. Als stiefmoeder stap je op een rijdende trein.' Zo had ze er nog nooit tegenaan gekeken. En het stelde haar eigenlijk wel gerust. Zij zou bij haar kinderen altijd op de eerste plaats staan, wat er ook zou gebeuren.