Column archief
Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.
Wat een waardeloos weekend
Een column van Heleen van Aalst, 11 juni 2009
Zo'n weekend waarin van alles misloopt en je als stiefmoeder de uren aftelt tot de kinderen weer weg gaan. Het gedonder begon al vrijdagavond. Elwin belde vanuit de auto dat hij vast staat in de file, kost deze rit normaal een uur, nu twee-en-een-half uur. Hij was bijna niet te verstaan, want de jongens schreeuwden boven alles uit. Eenmaal aangekomen na de lange autorit zagen de jongens bleek en moe. Mijn verkering zag er ook uit of ik hem op kon vegen. Vincent was vorig weekend al bijzonder lastig geweest, na een week schoolkamp zonder nachtrust en zag er nu uit of hij dit weekend op dezelfde voet verder zou gaan. Tim viel in slaap met zijn hoofd boven zijn bord. De makkelijke maaltijd van patat werd een drama. Elwin greep niet in toen een volle pot mayonaise op twee borden werd verdeeld, net als de patat. En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het aan dit laad- en opschepgedrag waarna volle borden boven de vuilnisbak worden geleegd. Het bleek dat de kinderen van hun moeder voortaan gezellig laat op mogen blijven op donderdagavond, alvast een beetje weekend, vertelde de oudste met wallen onder zijn ogen. Hij vond het maar stom dat papa er zo laat was. Ik begreep hem niet en probeerde iets als, "stond papa op de heenweg ook in de file?"
Inmiddels lag er patat over de vloer, ketchup tegen de muur, tafelkleed rijp voor de was en twee ruziende kinderen en Elwin die geestelijk op een andere planeet zat en niets zag of hoorde. Op mijn voorstel Tim naar bed te brengen, volgde zijn protest en papa zei: "Ach, laat hem maar lekker zitten." Toen ze eindelijk naar bed gingen, was ik ook afgedraaid. Terwijl we de lampen uitdoen vertelt Elwin: "zo vreemd vanmiddag, ik haalde de kinderen op, ik was eigenlijk best mooi op tijd, ondanks file. Wat denk je? Zitten de kinderen op een bank in de voortuin. Ze hadden ieder een zakje chips en een pakje drinken. Hun moeder had gezegd toen ze weg ging met Harry dat ik ze om 16.00 uur zou ophalen." Ik kijk hem aan. "Hoe kan dat nou? Heb je dat goed begrepen? Je spreekt normaal tussen 17. 00 uur en 17.30 uur af en door de files de laatste tijd, ben je er wel eens 18.00 uur maar niet een uur vroeger." "Lia zei vorige week wel iets van lang weekend weg,"zegt Elwin nadenkend. "De kinderen waren helemaal overstuur, vooral Tim. Ze zei dat haar moeder er zou zijn." "Hoe laat was jij er?" vraag ik bezorgd. "Ongeveer 17.30 uur," antwoordt mijn verkering, "Ze hebben zeker anderhalf uur buiten moeten wachten, weekendtas naast zich, geen sleutel, ze konden niet naar binnen." "Nou ja, wat absurd," reageer ik. "Jullie afspraken worden er niet beter op." Elwin kijkt wrevelig, ik raak een gevoelig punt.
De volgende ochtend word ik om 5.30 uur wakker, Tim kiepert zijn ton met Lego om en roept om zijn broer. Ik ga met mijn duffe hoofd naar toilet en stap met mijn blote voet in een drol. Wist ik toen maar, wat ik nu weet van overvolle plas-en poeppolies, oververtegenwoordigt door kinderen van gescheiden ouders. De jongens hebben eigenlijk de hele dag slaande ruzie, zijn brutaal, prikkelbaar en klieren met eten en drinken en Elwin hoort niets of negeert alles. Mijn stoere vent die zo doortastend kan zijn, kijkt af en toe besluitenloos en verwent zijn kinderen met koek, chips en ijs, zelfs nadat ze op zaterdagavond zeldzaam vervelend met hun eten hebben gespeeld en geschoven. Twee nieuwe stoeltjes, samen gekocht, worden vernield, doordat de oudste er mee gooit en wiebelt, een nieuwe deuk in het parket is een feit. Deurkrukken plakken, want ze weigeren handen te wassen, liegen zelfs over wassen. Op zondagavond wordt het tafelkleed van tafel getrokken met servies erbij, twee borden sneuvelen, de jongste lacht stiekum dat hij nu zijn bord niet meer kan leeg eten. "Toe nou jongens," is de inbreng van Elwin. In de laatste schermutselingen gooien ze twee planten om, aarde over de grond, planten geknakt. "Dat wordt voor de vijfde keer stofzuigen dit weekend," zeg ik zuur tegen mijn verkering.
Die zondag dringt het voor het eerst tot mij door, dat ik ex wel de schuld kan geven, kan mopperen op twee strontvervelende kinderen, maar dat ik vooral baal van mijn eigen vent. Waarom treedt hij niet op? Waarom hoeven ze hun eigen zooi niet op te ruimen en verwent hij ze alleen? Deze kinderen zijn helemaal doorgedraaid en oververmoeid.
"Ik geloof dat het tijd wordt om de auto in te ruimen anders komen jullie te laat thuis. En het is voor mij ook de hoogste tijd om te gaan," meld ik kalm terwijl ik inwendig kook. Elwin kijkt verbaasd, hij verwachtte mij vanavond nog hier als hij terug is. Ik verheug me op mijn eigen schone huis, waar ik eens goed ga bedenken of dit werkelijk is wat ik wil. Wat een waardeloos weekend.