Column archief

Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.

"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".

Pubers

Een column van Marah, 15 januari 2010

Ik ben een aanstormend talent als het gaat om niet kunnen omgaan met pubers. Ik moet ook wel eerlijk zijn; ik ben er ook nog niet aan toe want mijn eerste ervaring met pubers is die in de rol van stiefmoeder! Of ik er nou aan toe ben of niet dat kan onze pubers en aanstormende pubers weinig schelen! De pubertijd heeft zich aangekondigd: deal with it! Telkens als er een wise-ass opmerking uit hun mond stuitert of ik gewoon een oerdegelijke grote mond krijg sta ik met grote ogen te kijken. Hoe ga ik reageren? Ik kom niet verder dan: HUHHHHHH?? met bijpassende mimiek. Ik ben bijna geneigd om me heen te kijken of ze het wel echt tegen mij hebben. Ik wil bijna roepen (met opgeheven vinger, ai!) "als ik dat vroeger bij mijn moeder deed dan kon ik er gif op in nemen dat ik het een volgende keer wel uit mijn hoofd liet". Dat je eigen kinderen gaan puberen is een proces waar je in meegroeit. Het kondigt zich niet aan van de een op andere dag. Je hebt net als bij de zwangerschap tijd om te wennen. (Je buik was namelijk vanaf het moment dat je op de hoogte was van je blijde toestand niet gelijk zo groot als aan het eind. Je zou je kapot schrikken als je ’s ochtends wakker zou worden met een enorme buik!). Maar bij mijn stiefkinderen ervaar ik dit anders. Bij hun heb ik wel het gevoel dat het van de een op andere dag er is. Dat komt mede door het feit dat ik ze minder zie en dus gaat ook het wennen met horten en stoten. Hun verbale en lichamelijke kenmerken die bij groter worden horen ervaar ik als: "dit was er de vorige keer nog niet of heb ik iets gemist".

Enfin, ik heb er gewoon mee te dealen maar wat vind ik de grote monden en opmerkingen als "O ja, johhh" en "eeeecht niet" strontvervelend. Er is echter een ding waar ze me echt mee op de kast krijgen en dat is me negeren. Als ik probeer rustig uit te leggen dat er in mijn huis geen grote monden worden getolereerd draait de puber zich met een zucht, voordat ik überhaupt ben uitgepraat, om. Hij/zij loopt weg en smijt de deur van de slaapkamer met een enorme knal dicht. In den beginne van de eerste puberale verschijnselen was het alsof de lucht uit mijn longen werd geslagen.. OEFFFF.. Maar ondanks mijn aanstormende talent loopt sinds kort parallel een leerweg die me weerbaar maakt en die de positieve kanten laat zien! Ik wil er namelijk wel voor ze zijn, want ze maken een lastige tijd door. Het positieve daarvan is in mijn rol als stiefmoeder dat de oudste van het stel mij in vertrouwen neemt. Ze bespreekt dingen met me die ze niet kan/wil bespreken met haar moeder. Dat voelt zo goed en ik leer ervan om dingen bespreekbaar te maken met mijn eigen dochter. Het stiefmoederschap is vaak ondankbaar, maar ik merk nu dat je ook in een uitzonderlijke positie verkeerd in positieve zin. Dus als ik weer met onze pubers moet dealen dan tellen we ouderwets tot 10, beiden partijen koelen even af en dan is ruimte voor een goed gesprek!

Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl