Column archief

Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.

"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".

Skiën met een wagen vol geladen

Een column van Marah, 15 februari 2010

Dit jaar dachten we dat het ons zonder rare dingen was gelukt maar vlak voor de finish belandden we met een enorme smak in het gravel. De voorjaarsvakantie! We waren eruit. Dit jaar met de voorjaarsvakantie zouden we zonder problemen met z'n allen, met zeven dus, gaan skiën. Al ver voor het aflopen van het oude jaar was het bekend; we gaan skiën met ons gezin en met vrienden van ons en hun samengestelde gezin (bestaan gewone gezinnen nog wel?). Het huis was snel gevonden (raar dat met skiën een huis vinden voor veel mensen wel een makkie is!), iedereen enthousiast en we zijn al weken spullen aan het vergaren. We hadden aan beide moeders van de kinderen van mijn partner gevraagd of zij nog skispullen hadden die we konden meenemen. Uiteraard was één zeer bereid en van de ander kregen we, bij gratie Gods, wat oude zooi. Dit laatste is niet overdreven want van het ene kind was de skibroek op versleten plekken genaaid (waterdicht, hoezo?) en van het andere kind kwam de broek tot net onder de knieën. "Zeg, heeft mama de verkeerde broek meegegeven?" "Nee hoor, heb ik vorig jaar ook in geskied"(???!!!) Nou ben ik het ermee eens dat een kind groeit maar een halve meter lijkt me ietwat overdreven. Gekscherend vroeg ik haar of ze geen last had gehad van bevroren onderbenen vorig jaar, we moesten hier samen erg om lachen.

Alle ingrediënten waren aanwezig voor een goede week vakantie en toen kwam het. SMS: Pap (oudste van het stel), we zijn net tot de ontdekking gekomen dat onze schoolvakantie een week eerder is dan van de rest. Onze regio heeft zich toch maar aangesloten bij de vakantie in zuiden van het land. Slik. We keken elkaar even aan. Dat meent ze toch niet he?! Daar gaat de zorgvuldig geplande vakantie. Wat nu?! Ze zit in het vierde jaar van het Technasium en doet het goed op school, dus daar geen zorg. We waren er snel uit. We gaan vragen aan haar mentor of ze een extra week vakantie mag en spreken af dat ze in haar reguliere week vast huiswerk in het voren maakt. Zo gezegd zo gedaan. Maar we lagen nog steeds met ons gezicht in het gravel. Om toch goede moed te houden hebben we onze planning niet laten dwarsbomen door dit nieuws en met een enorme bal in onze maag gingen we in het weekend aan de slag. Alle spullen werden verzameld en op de tafel neergelegd om te inventariseren. Dit laatste was nodig want anders heeft één kind 4 skibroeken en een ander kind er (g)een. Er werd een lijst opgesteld en zo zagen we in een vloek en een zucht wat nodig was. Sokken, broeken, pulli’s…Ka-Ching… Veel dus. Met zeven hezen we ons in de auto op zoek naar de spullen, het liefst in de opruiming. Eind van de middag, met een wagen nog voller hadden we bijna alles in huis. Tegen de oudste hadden we gezegd dat we de kaartjes aan de spullen zouden laten voor het geval dat ze niet mee zou mogen. Dat was een harde confrontatie. Ze wilde eigenlijk wel heel graag mee.

We konden niet wachten tot de nieuwe schoolweek was begonnen en met duizend excuses hebben we in het weekend de enorme smeek mail eruit gedaan naar haar mentor. Daar begon het duimen maar antwoord was er snel. Tegenwoordig gaat het vrij krijgen niet meer zo makkelijk dus het zou besproken worden, dus nog meer wachten. Tot vanochtend. Ik werd door mijn schatje onderweg gebeld. "Raad eens!!! Ze mag mee!" En toen gebeurde er iets wonderlijks met mij. Ik begon te huilen. Kennelijk was ik zo bezorgd dat ze niet meekon en voelde het niet goed om eventueel zonder haar weg te moeten. Ook mijn schat hoorde dit en was op zijn beurt weer ontroerd door mijn reactie. We verbraken opgelucht de verbinding en het enige wat ik kon denken was 'de gevoelens voor zijn kinderen zitten dieper dan ik soms denk"....

Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl