Column archief

Saskia Geraerts (39) is getrouwd met Rob. Samen hebben ze twee meiden en drie jongens in de leeftijd van 14, 12, 12, 11 en 9. De drie kinderen van Saskia wonen 10 dagen in de twee weken bij hen, de kinderen van Rob de helft van de tijd. Saskia werkt tijdens de schooltijden als coach en trainer en studeert psychologie. Ze heeft een workshop ontwikkeld voor koppels die een samengesteld gezin vormen en voor stiefouders om een band te krijgen met hun stiefkind(eren) (zie www.finqcoaching.nl).

Hoofd te koop

Een column van Saskia Geraerts, 15 maart 2011

Je hebt van die mensen die al hun hele leven skiën. Je hebt er ook die het pas op latere leeftijd leren.  Is er een verschil, zo vroeg ik mij af tijdens onze afgelopen ski vakantie in de Zwitserse Alpen.

Het weer was heerlijk en ik had het mij gepermitteerd om deze keer niet de hele dag te skien. Ik ben namelijk zo’n geval dat het pas op latere leeftijd heeft geleerd. En hoe heerlijk het ook is om de wind door je haren te voelen suizen en je een te voelen met de natuur, blijft het voor mij toch altijd een heel gedoe dat skiën. Het kost me namelijk meer energie dan dat het me oplevert. De natuurlijke souplesse en gratie ontbreken me eenvoudigweg. Waar mijn man en mijn kinderen moeiteloos naar beneden suizen, onderwijl bochtjes draaiend, pirouetjes makend en andere halsbrekende touren uithalend, ben ik – moet ik toch eerlijk toegeven – iedere keer weer blij ben als ik zonder kleerscheuren en zonder mezelf al te veel voor schut te hebben gezet aan het eind van de piste ben beland. Nee, doe mij af en toe maar een terrasje met een goed boek en een café latte.

Zo zat ik met mijn latte op het terras te mijmeren over het stiefmoederschap. In feite zo iets als wanneer je pas op latere leeftijd leert skiën. Ook hier ontbreken de vanzelfsprekendheid, de souplesse en de natuurlijkheid. Ook hier is het iets dat je jezelf willens en wetens op latere leeftijd eigen maakt. Maar is dat omdat het er niet is? Of is het omdat je je zo van iedere beweging bewust bent? Als je op latere leeftijd leert skiën ben je er dan minder goed in, of speelt je hoofd je parten als je er later aan begint? Je weet immers aan welke gevaren je je blootstelt en wat de gevolgen ervan kunnen zijn.

Bij stiefmoederschap is het misschien wel precies zo. Voortdurend is er zo’n klein stemmetje in mijn hoofd dat me ervan bewust maakt wat ik beter had kunnen doen, zeggen of vinden. Waar ik tekort ben geschoten en vooral wat de dramatische gevolgen daarvan zouden kunnen  zijn. Dat heb ik bij mijn eigen kinderen nou nooit. Ik doe gewoon maar wat en over het algemeen pakt het altijd wonderbaarlijk goed uit (al zeg ik het zelf).

Dus: misschien is het wel helemaal niet erg om pas op latere leeftijd te beginnen. Misschien heb je gewoon die kinderlijke naïviteit nodig voor de overtuiging dat wat je doet goed is en daarmee uit. Als dat toch eens zou kunnen: mijn hoofd uitzetten. Gewoon overbodig verklaren, geen gebruik meer van maken, wat zou het leven dan makkelijk zijn. Toch?

Ik heb mijn hoofd dus niet meer nodig. Het maakt me veel te bewust van alles wat er mis kan gaan en waarom. Ik doe hem dus in te verkoop. Wie wil hem hebben? Tegen elk aannemelijk bod mag hij weg.

Saskia Geraerts

Reageren op deze column kan via saskia.geraerts@home.nl