Column archief
Yolan Witterholt is moeder, stiefmoeder, docent en auteur. Yolan schreef in 2006 het boek 'Kinderen Cadeau' (uitgeverij Spectrum). Daarin doet ze met veel humor op een eerlijke wijze verslag van haar ervaringen met het stiefmoederschap. Voor meer info: www.yolanwitterholt.nl.
Stiefhonden
Een column van Yolan Witterholt, 15 mei 2008
Hij is klein en al best oud, een jaar of 12, en zit altijd vol klitten. En hij is van mij. Het hondje dat ik inbracht in ons stiefgezin. Het hondje dat hoort bij mij en mijn kinderen, die hem al van pup af kennen en gezien hebben hoe hij van irritante en lichtagressieve wildebras veranderde in een goedmoedige stoffer op pootjes. Hij houdt er niet van als we hem borstelen en wij houden niet van borstelen, dus dat komt goed uit. (Wat dan wel tot gevolg heeft dat hij er meestal uitziet als een slordig op straat gegooide bos hooi met al zijn klitten en haren voor de ogen, die het de argeloze voorbijganger bijna onmogelijk maakt om te bepalen wat nu de voor- of de achterkant is). Het is Pebbles: onze cairnterriër. Heeft het formaat van een dwergpoedel en het ego van een rotweiler. Kan buitengewoon chagrijnig zijn en wat knorrig in een hoekje liggen, maar ook gemakkelijk worden opgezweept tot vrolijke hoogte. Het is een tevreden hondje; de meeste tijd hoor je hem niet en zie je hem niet. Hij scharrelt wat door de tuin, neemt plaats onder de heg om langskomende honden de stuipen op het lijf te kunnen jagen en wil graag op gezette tijden een aai, maar niet vaker dan eens per week. Hij is een beetje nurks. Zijn haar is stug en hard, en hij stinkt altijd een beetje. Pep: een echte, stoere hond. Een buitenhondje.
Hij is groot en zwart en altijd vrolijk. En hij is van ons allen. De hond die we in ons samengestelde gezin opnamen als gezamenlijk project. Even overwogen we nog een baby, maar het werd een hond: Coco. Een flatcoated retriever die zichzelf beschouwt als één van de kinderen en flink wat aandacht weet los te peuteren van zijn 'broertjes en zusjes'. Het formaat van een flinke rotweiler, maar het hartje van een dwergpoedel. Een gezellige bemoeial, die er altijd bij wil zijn. Het liefst kroop hij op schoot met zijn grote lompe lijf en de staart die altijd heen en weer zwiept. Is altijd goedgemutst, dolblij met elke aai die hij krijgt over zijn zachte glanzend zwarte vacht en ligt het liefst op voeten. Van wie dan ook. Zit de hele dag snoezig voor zich uit te kijken, in een poging de harten te veroveren en een extra aai te scoren. Een muts van een hond. Wie wil, kan hem rustig aan zijn oren trekken, op hem gaan zitten of zijn staart dubbelvouwen: elke aandacht is meegenomen. Heeft nog nooit gegromd en weet waarschijnlijk ook niet hoe dat moet. Laat zich zonder problemen domineren door die kleine in de hoek. Coco: geen echte hond wat mij betreft; meer een Furby.
Gaan we ooit uit elkaar, dan is het niet alleen duidelijk waar het om de kinderen gaat (een groot voordeel bij een stiefscheiding), maar ook wat de honden betreft. Pep hoort bij ons en Coco, de muts, is voor de stiefs. Dat vinden de honden zelf ook. Coco glimt steevast van geluk als de stiefzoons na een week afwezigheid het huis weer betreden, want die houden van poezen en die houden van aaien en troetelen met dieren. En vol leedwezen kijkt hij ze vervolgens weer na als ze na een week weer vertrekken. Maar Pebbles heeft niets met de stiefs: die horen niet bij hem. En wat mijn lief betreft: die mag hij zelfs niet. Roept die hem op strenge toon, dan keert mijn kleine held zijn hoofd hooghartig opzij, zonder in beweging te komen. Ik ben niet van jou; nooit geweest ook trouwens, is de boodschap. Intussen komt zijn vriendin Coco enthousiast aangedraafd, want die denkt al jaren dat hij zowel Pebbles als Coco heet, (maar reageert ook op Henk-Jan of Anita, hebben de kinderen onder grote hilariteit vastgesteld).
Er is buiten mij en mijn kinderen maar één voor wie de kleine cairnterrier enthousiast overeind komt: mijn ex. Ha, eindelijk!, zie je hem denken, daar is het échte baasje! Van pure blijdschap pleegt hij soms zelfs een klein vreugdeplasje. Tien jaar na de scheiding.