Column archief

Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.

"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".

Samengesteld gezin met baby?

Een column van Marah, 15 mei 2010

Samengesteld; wat uit twee of meer delen bestaat
vb: een samengesteld gezin bestaat uit twee gezinnen. Dit is de tekst die ik vond over de term “samengesteld gezin”. Het is gek want de term samengesteld gezin is zo passend voor ons gezin. We zijn twee gezinnen en blijven dat in essentie ook, hoe goed de bedoelingen ook zijn, hoe goed je je best ook doet.

Ik heb me in de afgelopen jaren vaak afgevraagd of het ooit nog zo wordt als vroeger. Het gekke daaraan is dat ik, omdat het vroeger niet goed zat, ben gescheiden. Raar dus dit gevoel want kennelijk is er wel iets waar je naar terug verlangt. Na lang denken kwam ik dus tot de conclusie dat dit feit, het niet meer een gezin zijn (bestaande uit 1 vader, 1 moeder en een aantal kids) je doet terug verlangen naar iets in het leven van voor het samengestelde gezin. Waar verlang je dan naar terug zou je zo denken en zou je er iets aan kunnen doen? Toen kwam het moment dat het kaartje in de bus viel. Lief wit met een blauw strikje. Vrienden hadden een wolk van een zoon gekregen! En toen wist ik het, het kwartje viel met het gewicht van een olifant. Mijn partner in ik delen niet het “echte” ouderschap. Wij hebben beide een deel een van een gezin maar niet een kind dat ons echt bindt. Laten we eerlijk wezen, mocht het fout gaan tussen mij en mijn partner (wat natuurlijk niet gaat gebeuren) dan zal het een verdeling worden van materiële zaken en that’s it. De “verdeling” van de kinderen is zo klaar als een klontje dus geen issue!

Door de komst van het kaartje kwam de vraag van een van de kinderen of er nog niet een broertje of zusje bij kon komen. We keken elkaar aan. Goh, vinden jullie dat dat niet een beetje veel worden, zes kinderen? En waar moeten we jullie allemaal laten? Dat is natuurlijk in het brein van een kind totaal geen onderwerp. Een kwam met het idee dat de baby best bij haar op de kamer mocht en in vervolg zouden we gewoon alles met twee auto’s doen. Bovendien werd het hoog tijd dat die ene lege stoel aan tafel permanent een bestemming kreeg voor een nieuw familielid. Ik kwam op het geniale antwoord dat als de oudste met twee jaar gaat studeren er weer een lege stoel is en of er dan weer een baby bij moet komen? Daar moest even over worden nagedacht want een moeder aan de lopende band zwanger leek ze toch ook niet echt wat. Uiteindelijk kwamen mijn partner en ik zelf met het verlossende antwoord. Nee, er komt geen baby bij want we zijn blij als we zo nu en dan zonder kinderen zijn zodat we op adem kunnen komen (hier snapten ze uiteraard helemaal niets van). Een nieuwe baby kan adembenemend mooi zijn maar het idee van nog een kindje erbij in dit gezin beneemt ons ook de adem op een andere manier. Nee, we blijven gewoon met elkaar een happy “samengesteld gezin” zonder bindende baby…..

Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl