Column archief

Saskia Geraerts (39) is getrouwd met Rob. Samen hebben ze twee meiden en drie jongens in de leeftijd van 15, 12, 12, 11 en 9. De drie kinderen van Saskia wonen 10 dagen in de twee weken bij hen, de kinderen van Rob de helft van de tijd. Saskia werkt tijdens de schooltijden als coach en trainer en studeert psychologie. Ze heeft een workshop ontwikkeld voor koppels die een samengesteld gezin vormen en voor stiefouders om een band te krijgen met hun stiefkind(eren) (zie www.finqcoaching.nl).

De boze ouder

Een column van Saskia Geraerts, 15 mei 2011

Het leven van een stiefouder is geen sprookje, dat weten we allemaal. Maar eigenlijk is het wel heel erg omgekeerd van een sprookje: niet de stiefouder, maar de biologische ouder is altijd de boze, zo ondervond mijn lief laatst.

Onze kinderen groeien op. Logisch natuurlijk. En ook best prettig. Een voordeel is bijvoorbeeld dat je niet meer ’s nachts je bed uit hoeft omdat er iemand naar de wc moet. Of eng gedroomd heeft of zo. En ze kleden zichzelf aan. Heel praktisch allemaal. Maar het betekent ook dat ze meer dingen alleen gaan doen. En dus ook van die dingen die je als ouder eigenlijk nog helemaal niet zo nodig vindt.

Zo ook ‘onze’ oudste. Ze is net als ieder ander meisje van 15 aan het kijken waar de grenzen liggen. Die liggen natuurlijk niet ver genoeg vindt ze, dus had ze besloten om zichzelf maar wat meer vrijheid toe te kennen dan haar vader goeddunkte. En ze besloot erover te liegen. Best schattig eigenlijk, want het was wel een leugen in de categorie ‘kind-pakt-een-snoepje-maar-laat-de-snoepla-openstaan’.  Vrij eenvoudig om te ontdekken dus. Maar toch: een leugen is een leugen.

Tot dusverre helemaal niets speciaals, zou je denken. Maar nu komt het ingewikkelde stuk bij een stiefgezin. Ze was bij haar moeder op het moment dat de leugen werd ontdekt. Mijn lief toog dus naar zijn dochter om haar op haar gedrag aan te spreken. Het werd een gesprek zoals dat hoort: een van beide ouders is boos, de ander is begrijpend. Maar het ingewikkelde lag hem hierin: mijn lief was de boze, zijn ex de begrijpende. En dan is het heel erg moeilijk om je kind achter te laten, in de wetenschap dat je haar een tijdje niet ziet, en er dus de komende dagen geen gelegenheid meer is voor je om een nuance aan te brengen in je boosheid en te laten zien dat je, buiten boos, ook nog bezorgd, verdrietig en toch ook best begrijpend bent (zij kan zich dat natuurlijk niet voorstellen, maar ook haar vader is 15 geweest, tenslotte J)

Dit is het moeilijke van gescheiden zijn: jij bent als biologische ouder altijd de straffende partij. Dan kan ook niet anders. Het kind ziet je aankomen als stiefouder die hem of haar een standje geeft. Waar bemoei je je mee? Maar dat betekent dus dat het natuurlijke spel dat is er tussen ouders, waarbij soms de ene toegeeft en dan weer de ander, ineens niet meer in je repertoire zit. Net als de vertedering die je alleen maar vindt in de ogen van de andere biologische ouder om iets heel eenvoudigs wat anderen ontgaat. Bijvoorbeeld dat je dochter voor het eerst een haarspeldje in heeft terwijl ze nog niet eens zoveel haar heeft.

En ook al krijg je dus weer een nieuwe relatie, je zult na een scheiding altijd alleenstaande ouder blijven. En het is iets wat je niet-alleenstaande ouders niet kunt uitleggen. Maar ik denk dat iedereen die het hier leest, precies begrijpt wat ik bedoel.

Saskia Geraerts

Reageren op deze column kan via saskia.geraerts@home.nl