Column archief

Saskia Geraerts (39) is getrouwd met Rob. Samen hebben ze twee meiden en drie jongens in de leeftijd van 15, 12, 12, 11 en 9. De drie kinderen van Saskia wonen 10 dagen in de twee weken bij hen, de kinderen van Rob de helft van de tijd. Saskia werkt tijdens de schooltijden als coach en trainer en studeert psychologie. Ze heeft een workshop ontwikkeld voor koppels die een samengesteld gezin vormen en voor stiefouders om een band te krijgen met hun stiefkind(eren) (zie www.finqcoaching.nl).

Saartje Lijm

Een column van Saskia Geraerts, 15 juli 2011

Eigenlijk al vanaf het moment dat mijn lief en ik bij elkaar zijn, krijg ik met enige regelmaat de vraag of er nog een ‘LiefdesBaby’ in de planning zit. Nu vind ik het op zich al een vrij impertinente vraag om iemand naar zijn of haar plannen rondom kinderen te vragen, maar ik ben zelfs ook wel eens gefeliciteerd met een van nature in mijn lichaam aanwezige bolling: “Ah, zie ik het goed? Wat leuk! Gefeliciteerd!!!” (en hoewel ik mezelf met mijn maat 38 toch best door de beugel vind kunnen, had ik er toch goed de P in en heb ik de kleren die ik die dag droeg ’s avonds acuut in de prullenbak gegooid, dat begrijp je).

Maar goed, wij vinden ons gezin zeer compleet met vijf kinderen en bovendien zijn het stuk voor stuk LiefdesBabies. Weliswaar niet het product van onze gezamenlijke liefde, maar wat scheelt het. Geen baby dus meer voor ons. We hebben het er wel eens over gehad hoor. Want als je van die vragen krijgt, ga je je natuurlijk afvragen of je het eigenlijk wel zou willen. En hoewel ik best benieuwd ben hoe een baby van ons samen er uit zou zien, is het antwoord toch ‘nee’. Een belangrijke afweging daarbij is dat wij het belangrijk vinden dat al onze kinderen zich gelijk voelen en misschien zou een LiefdesBaby wel eens ons zo zorgvuldig opgebouwde gezin op zijn kop kunnen gooien.

Maar afgelopen mei heeft er toch een soort LiefdesBaby haar intrede gedaan in ons huis. Ze is grijs, pluizig, grappig, speels, lief en heeft het allerschattigste koppie van de hele wereld. Tenminste, dat zeggen onze kinderen. Ik heb het natuurlijk over Saartje: onze nieuwe kitten die momenteel negen weken oud is. Een dotje is het, echt waar. Alles wat de kinderen over haar zeggen klopt.

En we krijgen heus kraambezoek: allerlei vriendjes en vriendinnetjes van onze kinderen komen langs, speciaal om onze Saar te bewonderen en mogen haar dan bij toerbeurt even vasthouden. Zelfs Guusje, onze labrador van bijna zeven vindt haar schattig en deelt goelijk haar mand met de kleine nieuwe spruit.

En ik ben perplex en vertederd. Het is ongelooflijk wat zich in het gezin afspeelt: het is alsof er een soort verbroedering plaatsvindt tussen onze vijf kinderen. Voor het eerst in hun leven hebben ze alle vijf precies hetzelfde object van affectie, en dat schept een band. Vertederd kijken ze samen naar de nieuwe capriolen die Saartje nu weer kan uithalen of zelfs naar hoe schattig ze eet, slaapt of spint. Het kleine, pluizige hoopje brengt moeiteloos de lijm aan tussen onze twee gezinnen. Bij dit kleine wezentje is geen sprake van ‘ze is van ons of ze is van jullie’. Ze is gewoon van ons allemaal.

Ineens kan ik me dus ook voorstellen hoe heerlijk zo’n LiefdesBaby is voor een samengesteld gezin. Zo’n klein wurmpie dat twee gezinnen samenbrengt, zonder zich er van bewust te zijn en zonder er moeite voor te doen. Die gewoon het zo zorgvuldig opgebouwde gezin op zijn kop gooit. Het is dat mijn zorgbehoefte al is vervuld, maar anders zou ik er bijna van gaan twijfelen….

Reageren op deze column kan via saskia.geraerts@home.nl