Column archief

Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.

"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".

Opruimen

Een column van Marah, 18 augustus 2010

Het is niet de eerste keer dat ik het doe; opruimen! Nu de kinderen allemaal bij onze exen zijn kan ik lekker tekeer gaan, want wat verzamelen veel kinderen veel troep. En gezien mijn partner en ik beide in dit samengestelde gezin een dochter hebben ingebracht die absoluut niet kan opruimen maar alleen maar verzamelt, is het zo nu en dan echt nodig om eens flink met de bezem erdoorheen te gaan.

Ik keek reikhalzend uit naar het moment dat ik kon beginnen. De eerste dinsdag dat ik vrij was van het werk ging ik vol goede moed bij mijn eigen dochter aan de slag. Ze had, naar eigen zeggen, de kamer netjes opgeruimd. Na het openen van de deur zonk de moed me bijna in de schoenen. Waar moest ik beginnen?! Uren later, met het zweet op de rug en 4 gevulde vuilniszakken verder was haar kamer aan kant. Dit had ik nooit kunnen doen met haar erbij, “mama niet weggooien, dat is echt mijn lievelings-lollystokje”. Toch moet ik goed afwegen wat ik weggooi, want ik weet van een paar dingen dat het prul is in mijn ogen maar waar zij waarde aan hecht, dat heb ik namelijk na de vorige “opruimsessie” goed in mijn oren geknoopt.  Maammaaaaa, met lange snikken maakte ze me toen duidelijk dat ik haar “allermooiste” werkje had weggegooid. Ik herinnerde me vaag een blad met een paar klodders verf. Ahum. Na de kamer van mijn dochter was die van mijn zoon aan de beurt, piece of cake, binnen een uurtje was het opgeruimd en schoon.

En toen sms’te ik mijn man; schat je moet me echt helpen met het opruimen van de kamer van je dochter, want dan kan ik jou de schuld geven als ik teveel weggooi. Ook met haar verliep de vorige opruimsessie namelijk niet vlekkeloos. Na ”wie is er op mijn kamer geweest” (ik was al blij want ze zag tenminste dat er wat was veranderd) gelijk erachteraan “waar zijn al mijn spullen” en “wie heeft het gedaan”. Toen moest toegeven dat ik de bewuste wervelwind was geweest. Ik heb weken boze blikken moeten aanzien en zinnen aangehoord als “en dat het je zeker ook weggegooid”.

Nee, dit jaar heb ik het slimmer aangepakt! Mijn dochter heb ik van tevoren ingelicht en van de heerlijke ordelijke schone kamer van de dochter van mijn man krijgt hij dit jaar gewoon de schuld. Hij was erbij, ik heb het zelf gezien! En zo loopt het goed af, de kinderen een opgeruimde kamer, ik een opgeruimd huis en mijn zowel mijn partner als ik krijgen allebei de schuld. Ik kan niet wachten tot ik hun gezichten zie na hun hernieuwde kennismaking met hun kamer!

Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl