Column archief

Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.

"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".

Feest (ahum) der herkenning

Een column van Marah, 15 oktober 2010

In het begin dat ik gescheiden was en ging samenwonen met een man die al kinderen had dacht ik dat ik een van de weinigen was. Ik kwam er vrij snel achter dat scheiden op zich niet zo heel raar meer was toen ik mijn nicht belde, een echte Amsterdamse. Ik vertelde hortend en stotend mijn nieuws en haar reactie was verre van wat ik had verwacht: “o, heb je wel alles netjes geregeld voor de kindjes?” toen ik daar enigszins verbaasd op reageerde met “ ehh, ja” ging ze over tot de orde van de dag. Later heb ik haar gevraagd waarom zij zo reageerde en zij gaf als reactie dat het zo “gewoon” was  in het westen om te scheiden dat ze daarom niet geshockeerd was. Ik woon nog steeds in het oosten van het land en daar bracht ik destijds wel een behoorlijke shock teweeg.

En nu jaren verder ben ik hier zo ongeveer de expert geworden op het gebied van scheidingen en het stiefmoederschap (terwijl ik ook nog veel moet leren!). Het gezegde “als er een schaap over de dam is volgen er meer” was zeker in het geval van scheiden van toepassing. Na mij was het de een na de ander die de aankondiging deed en ook allemaal hebben zij een nieuwe partner getroffen met kinderen.  Ik heb dan tegenwoordig ook dagen dat ik het ene consult na het andere afleg met iemand die moeite heeft zijn of haar draai te vinden in het stiefmoederschap. En ik ben eerlijk gezegd blij dat ik enerzijds in een fase zit waarin veel zaken zijn uitgekristalliseerd en anderzijds mijn vriendinnen en kennissen een hart onder de riem kan steken en ze kan helpen met praktische zaken.

Zo was het gisteren ook weer raak. Wij gingen op visite bij mensen die net samen wonen. Toen de mannen de oooohs en aaahhhhss aan het uitwisselen waren over de knappe en vooral handige klussen die waren geklaard zei de vriendin in kwestie aarzelend of ik niet al zin had in een wijntje (halverwege de rondleiding door het nieuwe huis)…. Ik zag de tranen achter haar ogen prikken en ging met haar mee terug naar beneden. Het eerst wat ze zei was “hoe hou je het vol?!” “ik voel me een vreemde in mijn eigen huis”, “ik loop continu op eieren”, “ik run een hotel”,  “zijn kinderen zijn afstandelijk”,  “ik krijg steeds opmerkingen in de trend van “mijn moeder vindt dit en mijn moeder vindt dat”, “hun moeder is me steeds aan het zwart maken”. Er kwam geen eind aan de stortvloed en ik had intens medelijden met deze vrouw die zo lief en zo hartelijk is altijd naar iedereen.

Ik zei tegen haar dat ze moest proberen om zaken even praktisch te benaderen om lucht te krijgen. Ga niet in op opmerkingen van kinderen over hun moeder, ze zijn onzeker, gekwetst en willen geen van beide ouders afvallen. Als je heel de dag aan het ruimen, koken etc. bent voor iedereen en dit veel te veel is om dit in je eentje te behappen, dan moet je dat bespreekbaar maken en gaan werken met schema’s. Ik heb haar als voorbeeld gegeven dat wij een schema hanteren waarin staat wat voor klusjes bij welk kind horen en wanneer. Ik heb haar simpele dingen gezegd als; vertel de kinderen dat als jij de bedden moet opmaken, rotzooi moet opruimen etc. je dat voor zeven mensen moet doen en dat wanneer je dit samen doet meer tijd overhoudt voor jezelf en elkaar.

En zo gingen we nog even door. Voor mij een periode die achter me ligt, voor haar een nieuw en moeilijk begin. Ik weet zeker dat ze het redt…

Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl