Column archief
Yolan Witterholt is moeder, stiefmoeder, docent en auteur. Yolan schreef in 2006 het boek 'Kinderen Cadeau' (uitgeverij Spectrum). Daarin doet ze met veel humor op een eerlijke wijze verslag van haar ervaringen met het stiefmoederschap. Voor meer info: www.yolanwitterholt.nl.
Gehalveerd
Een column van Yolan Witterholt, 15 november 2007
Gretig sla ik het nieuwste nummer van Libelle Balance open: een extra editie bij het ouwe getrouwe huisvrouwenblad dat ik normaal gesproken alleen bij mijn moeder doorblader. We staan er in. Met z'n allen. Zes pagina's interview met veel foto's: naar aanleiding van mijn boek over burnout bij moeders. Mijn haar (waar de visagiste in stond te knippen voor ik er erg in had) zit goed, constateer ik tevreden, maar ik heb echt te veel onderkin. Zou er ook nog gefotoshopt zijn? Stuk voor stuk check ik de beelden: Sophie staat er leuk op, Anouk staat op een losse foto omdat ze naar haar stage moest, de hond lijkt wel een prijswinnaar en stiefzoon David oogt lang en knap. Op één van de foto's houdt hij mijn Sophietje lachend in een wurggreep en het lijkt 'net echt', denk ik een beetje spottend. Net een echte broer en zus, stoeiend en dol op elkaar, terwijl ik ze zo nog nooit gezien heb. Die twee kunnen het samen prima vinden, maar raken elkaar nooit aan. Kregen ze opdracht om te stoeien? Geen idee: ik was er niet bij. Dan valt mijn oog op de paginagrote foto, waar we met z'n allen op staan, op Anouk na dan. Geliefde en ik op een bankje in de voortuin, met glas witte wijn in de hand, naast mij Sophie en links en rechts van ons, als twee poortwachters naast het bankje, de beide stiefzoons. Op een afstandje mijn twee eigen jongens, onhandig grijnzend, met de ruggen tegen elkaar gezet in een poging tot rommelig en 'spontaan' beeld. De oudste past er niet op: hij is van top tot teen gehalveerd. Terwijl de stiefs pontificaal en in vol ornaat midden op de foto staan en breed grijnzend alle aandacht naar zich toetrekken, is mijn oudste zoon half door midden geknipt. Dat is even slikken. Waarom moesten die stiefzoons zo prominent in beeld? Waarom niet een beetje meer uitgezoomd zodat Casper er toch op paste? Haastig blader ik terug, om te kijken of er misschien ook nog een foto van hem alleen is, maar helaas. Ik herinner me nog hoe het ging, met die foto. We moesten allemaal op en om het bankje, maar dat werd te propperig, dus toen moesten er een paar aan de kant. En de nieuwkomers in ons gezin bleven hardnekkig grijnzend staan, terwijl ik moeite moest doen om niet te protesteren: "Jullie zijn niet eens van mij! Gaan jullie eens een eindje wieberen!" Had ik het boek tenslotte niet geschreven? Mocht ik dan misschien met mijn eigen kinderen op de foto ja? Maar vrede gaat voor, de lens stond genadeloos op ons gericht en ik was een leuke moeder tenslotte. Mijn boek moest ook nog een beetje verkopen en de twee stiefzoons apart zetten, komt ook weer zo onaardig over. Dus ik bleef glimlachen terwijl mijn jongens opzij gemanoeuvreerd werden en de fotografe haar werk deed. Mijn gehalveerde zoon heeft keurig zijn best gedaan om leuk te lachen, kan ik nog net zien aan zijn ene vrolijke oog. Terwijl ik inmiddels weet hoe vreselijk hij het vindt om te moeten poseren. Libelle-lezeressen denken nu vast tóch dat het de stiefzoons zijn, die opzij zijn geschoven, en misschien spreken ze er zelfs wel schande van. "Jullie staan wel érg prominent in beeld he?" glimlach ik een beetje zuur tegen mijn jongste stiefzoon. De onderliggende boodschap gaat geheel aan hem voorbij en hij kijkt glunderend van het blad naar mij op: "Ja!" Opeens zie ik het. Mijn stiefzoons schamen zich er niet voor om voor heel Nederland op de foto te gaan met hun stiefmoeder; we hebben toch iets bereikt. "Je staat er leuk op", zeg ik vriendelijk terwijl ik het blad van hem aanpak en hij grijnst tevreden.