Column archief

Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.

"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".

Gelijke monniken, gelijke...

Een column van Marah, 15 november 2009

Ik vraag me wel eens af wat ik nu het moeilijkste vind van het samengestelde gezin waar ik onderdeel van ben. Want moeilijk vind ik het soms echt. Ook moet ik zeggen dat het antwoord hierop niet altijd hetzelfde is. Soms vind ik de complexiteit moeilijk, soms het geregel, soms pubergedrag waar ik nog niet mee overweg kan, de exen en zo kan ik nog wel even door gaan. Toch is er een ding wat eigenlijk altijd wel een rol speelt en dat is het "gelijke monniken, gelijke kappen (GMGK)" fenomeen. Wat zoveel betekent als "Iedereen die tot een bepaalde groep behoort moet ook gelijk behandeld worden". En die groep dat zijn de kinderen in ons gezin, mijn kinderen en de kinderen van mijn partner.

Niets is in mijn ogen moeilijker dan dat want bij GMGK ga je in mijn ogen uit van eenzelfde basispositie van waaruit je vervolgens handelt. De basispositie is hierin dat alle vijf kinderen tot ons gezin behoren, waarbij mijn kinderen bij ons wonen en de kinderen van mijn partner (die natuurlijk ook bij ons wonen) maar voor de helft aanwezig zijn. Maar het gevoel bij die basispositie van je eigen kinderen vs. de kinderen van je partner is ongelijk. Uitzonderingen daargelaten maar je houdt meer van/hebt meer gevoel bij en kunt vooral veel meer hebben van je eigen kinderen dan van je stiefkinderen. De basis van waaruit je handelt is dus niet zo gelijk als je zou willen. Voorbeeld (hypothetisch). Daar waar mijn kind voor de zoveelste keer de vieze sokken op de plek achterlaat daar waar de sokken de voeten hebben verlaten, reageer ik als volgt: met vertederde blik kijk ik mijn kind aan, aai hem over zijn bol en zeg: "Ach, je moet ook zoveel onthouden, probeer je er de volgende keer wel eraan te denken je sokken in de was te gooien, het liefst bij de goede kleur, lieverd?" terwijl ik de kinderen van mijn partner roep, kort maar krachtig, kijkend naar de sok alsof het toxic waist is en zeg met een bijbehorende blik; "Ik geloof niet dat IK deze hier heb achter gelaten, kun je het misschien ook even opruimen, volgende keer roep ik je niet maar ligt ie in de prullenbak" (en leg dat maar uit aan je moeder!). Ik weet van mezelf dat ik het helemaal niet rot bedoel maar bij mijn eigen kinderen heb ik zoveel meer geduld en compassie. Bovendien voel ik me verantwoordelijk voor de opvoeding van mijn eigen kinderen en dat heb ik niet bij mijn stiefkinderen, daar ligt de verantwoordelijkheid voor de opvoeding bij mijn partner en zijn exen.

Ik kan me voorstellen dat dit voor sommige oermoeders tenenkrommend is, maar dit is eerlijk hoe ik me voel en hoe ik soms reageer. Ik weet het, ben er niet trots op maar kan het niet helpen ook al doe ik nog zo mijn best. Dit brengt nogal eens heftige discussies teweeg tussen mij en mijn partner. Eigenlijk willen we als samengesteld gezin niets liever dan functioneren als een 'gewoon' gezin, maar ik ben inmiddels zo ver dat ik die illusie heb laten varen. Het kan simpelweg niet, want de dynamiek van een samengesteld gezin is niet te vergelijken met dat van een 'normaal' gezin. Dus als de rust is wedergekeerd in ons huis en de kinderen voor een paar dagen naar onze exen zijn (alle downsides van een scheiding ten spijt, het is toch wel echt lekker dat we soms een paar dagen geen kinderen hebben) dan recapituleren mijn partner en ik de voorafgaande dagen en beloven elkaar dat we de volgende keer nog beter proberen ons best te doen.

Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl