Column archief

Saskia Geraerts (39) is getrouwd met Rob. Samen hebben ze twee meiden en drie jongens in de leeftijd van 15, 13, 13, 12 en 9. De drie kinderen van Saskia wonen 10 dagen in de twee weken bij hen, de kinderen van Rob de helft van de tijd. Saskia werkt tijdens de schooltijden als coach en trainer en studeert psychologie. Ze heeft een workshop ontwikkeld voor koppels die een samengesteld gezin vormen en voor stiefouders om een band te krijgen met hun stiefkind(eren) (zie www.finqcoaching.nl).

Nieuwe herinneringen

Een column van Saskia Geraerts, 15 november 2011

Het gebeurde plotsklaps en volslagen onverwacht. Althans, zo voelde het op dat moment. Als ik er naar terugkijk, zijn er zeker wel tekenen geweest die het hadden voorspeld. Maar ik had er gewoon geen oog voor gehad. Niet gezien, of misschien niet willen zien. Ik weet het niet. Maar het feit was in ieder geval dat ik van het ene op het andere moment alleenstaande moeder was met drie kleine kinderen.

In de totale verbijstering die volgde op deze voor mij zo onverwachte ontploffing probeerde ik zo goed en zo kwaad als het ging de scherven van mijn leven weer op te pakken en het leven gewoon door te blijven draaien zoals we dat gewend waren. Voor mijn kinderen vond ik het nog het ergste dat ze zo jong waren, en ik vroeg me vertwijfeld af of de jongste, die op dat moment net twee was, zich later ooit wel zou kunnen herinneren dat zijn ouders in één huis hadden gewoond.

Maar ook voor mijzelf waren herinneringen een lastig onderwerp. Alle fotoalbums met gelukkige momenten samen en met ons jonge mooie gezinnetje, kon ik ineens niet meer zien. Ik voelde me volledig voor de gek gehouden en vroeg me bij iedere foto van een vakantie, verjaardag of pakjesavond af of het echt wel zo mooi was geweest als in mijn herinnering of dat ik mezelf destijds ook al voor de gek had zitten houden.

Na een jaar alleenstaand moederschap trof ik mijn nieuwe liefde. Op het schoolplein nota bene, omdat twee van onze kinderen bij elkaar in de klas zaten.  De vlam sloeg in de pan en na enige tijd besloten we om een gezamenlijk gezin te vormen. En weer kwamen die herinneringen naar boven.

Ditmaal waren het niet de herinneringen die ik me niet meer wilde herinneren. Het was ook niet de angst dat mijn kinderen geen herinneringen zouden hebben. Nee, ditmaal was het juist het gebrek aan herinneringen. Bij het vormen van ons nieuwe gezin was alles nog onontgonnen gebied. Niet alleen de regels en hoe we ons naar elkaar gedroegen moesten we opnieuw uitvinden, maar we hadden ook nog geen enkele herinnering samen.

Inmiddels zijn we zeven jaar verder en barst het van de herinneringen. Gezamenlijk hebben we nieuwe tradities verzonnen, die echt alleen bij ons gezin horen. We hebben eigen gewoontes en gebruiken en toen we onlangs lootjes trokken voor pakjesavond, vonden de kinderen dat het niet alleen een reden was om opnieuw te trekken als je jezelf had, maar ook als je dezelfde had als vorig jaar. Alleen het lootjes trekken werd daardoor al bijna een avondvullend programma.

Als ik met onze kinderen de fotoboeken doorblader, die ik trouw maak van ieder kind voor ieder levensjaar, spatten de herinneringen van de bladzijde af. En als we plannen maken voor de volgende zomervakantie en de kinderen gierend van de lach herinneringen ophalen aan vorige vakanties kijken wij elkaar met tevredenheid aan, waarop mijn lief verzucht: “Schat weet je wat ik nou zo fijn aan ons vind? Dat we een verleden hebben samen, een heden en ook een toekomst, waarin we nog heel veel van deze herinneringen gaan maken.”

Reageren op deze column kan via saskia.geraerts@home.nl