Column archief
Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.
"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".
Het jaar nadert zijn einde...
Een column van Marah, 15 december 2009
Elk jaar zijn de feestdagen weer een punt van aandacht en dat behelst niet alleen de kerst maar ook sinterklaas en oud en nieuw. Nog los van het gedoe van het ´normale´ geregel vind ik van de decembermaand, vol festiviteiten, dit jaar Oud en Nieuw het meest lastig. Het ene jaar zijn de kinderen bij ons met Oud en Nieuw, het andere jaar bij onze exen. Dit jaar zijn de kinderen weer bij onze exen en dat is voor mij altijd weer even slikken. Geloof me, ik vind het geweldig dat we met z’n tweeën dit jaar en in Berlijn de bloemetjes gaan buiten zetten maar als ik het voor het zeggen had stond ik liever in de achtertuin. Lekker met alle kinderen die uit hun slaap zijn gerukt ´je belooft dat je me echt wakker maakt he´ of omvallen van de slaap ´ik ben echt nog lang niet moe, gaaaaaaap´ vuurwerk af steken. Dit laatste heb ik nog liever dan dat ze er niet zijn. Dit onder de vermelding van het feit, anders snap je er niets van deze opmerking, dat ik een enorme hekel heb aan vuurwerk afsteken (ik moet wel stoer buiten staan als de kinderen er zijn anders is een aantal van de kinderen bang)!
Het blijft moeilijk om klokslag 00:00 uur te ontdekken dat de kinderchampagne ontbreekt, oliebollen niet half opgegeten op tafel liggen omdat ze niet zijn gekocht (want die worden alleen door de kinderen gegeten) en vuurwerk niet hoeft te worden afgestoken. Ook het ´is het al bijna tijd om vuurwerk af te steken´ en het antwoord ´nee, nog heel even wachten het is pas zeven uur´wordt heel de avond niet uitgesproken. Nu ik dit schrijf krijg ik al een brok in mijn keel en tranen prikken achter mijn ogen. Ik weet hoe het voelt het gemis, ik heb het immers al twee keer eerder gevoeld. Ik neem me voor om stipt 00:00 uur te bellen naar mijn kindjes en stiefkindjes (ik bel die van mij, mijn partner die van hem en we wisselen van telefoon) om ze met mijn allerliefste en vrolijkste stem die ik kan laten horen de allerliefste wensen over te brengen en dat ik van ze hou met heel mijn hart. Ik weet dat ik me goed moet houden, immers zij hebben al genoeg te verhapstukken met al die scheidingstoestanden en ik wil niet dat ze weten of horen dat ik eigenlijk moet huilen. Op 1 januari kijk ik reikhalzend uit naar Oud en Nieuw van dat jaar want dan zijn ze er allemaal weer en mag om 00:00 uur de kurk van de al dan niet alcoholische champagne. Maar eerst moet ik deze Oud en Nieuw overleven. Dit jaar in Berlijn zal ik feesten, lachen en huilen en hopelijk kom ik ergens nog een vergeten stukje muur tegen dat ik met een ferme trap neer kan halen om mijn eigen pijn van het gemis van de kinderen te verzachten. Een goed 2010!
Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl