Column archief
Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.
De kennismaking
Een column van Heleen van Aalst, 16 december 2008
Het is deze maand vier jaar geleden dat Elwin mij belde 's avonds thuis met de vraag of we samen iets konden afspreken. Ik was op dat moment super zenuwachtig, in de eerste plaats omdat ik op het punt stond om naar een moeilijke vergadering te gaan waar ik drie grote agendapunten moest verdedigen. In de tweede plaats omdat ik kousen met een ladder aan had getrokken en haastig een vervangend paar opzocht in mijn ladenkast. Daar stond ik in mijn slaapkamer met de telefoon in de hand. In tweestrijd, ik wilde eigenlijk graag iets met hem afspreken en aan de andere kant zo gauw mogelijk de telefoon neerleggen want ik had al in de auto moeten zitten.
Elwin stelde gelijk voor de aanstaande zaterdag. En ik dacht, een man die van doorpakken houdt, daar hou ik van. Prima, dan hang ik nu snel op want bla- die- bla-haast. Hij zei voorzichtig, het is misschien snel maar ik heb mijn kinderen na dit weekend de komende zes weekenden achter elkaar. Met de jongste ga ik elke zaterdag naar het zwembad want hij moet binnenkort afzwemmen voor zijn diploma A en de oudste breng ik naar zijn regiotrainingen. Hun moeder verhuist binnenkort naar een andere woonplaats en is erg druk, zodoende hebben we afgesproken dat ik de kinderen bij mij heb.
"O.k, o.k," stamelde ik, "sorry maar ik moet nu echt ophangen, tot a.s. zaterdag dan." Nog zenuwachtiger stapte ik in de auto, overpeinsend dat zijn donkere stem door de telefoon erg sexy klonk. Wat wist ik van hem, vader van twee kinderen, een van 7 en een van 10 jaar. Goeie baan, technisch opgeleid, nog niet zo lang gescheiden, zijn woonplaats aan de andere kant van het land.
Hij wist dat ik geen kinderen had, druk met mijn werk, al jaren geleden gescheiden. Die zaterdag ontmoetten wij elkaar in een restaurant halverwege onze woonplaatsen. Hij kwam een uur te laat, iets waar ik een grote hekel aan heb. Ik was in staat om op te stappen en naar huis te gaan. Maar vanaf mijn plaats bij het raam, zag ik een man die ongeveer uit een nog rijdende auto sprong en gehaast op de entree van het restaurant afstevende en ik dacht, het zit hem ook niet lekker dat hij zo laat is. Dat vergoedde veel.
Hij verontschuldigde zich gelijk, er was een snelweg afgesloten door een ongeluk en de landweg waar hij na omrijden overheen wilde richting de andere snelweg was bezaaid met boomtakken omdat een ploeg mensen aan het wilgenknotten was. We raakten aan de praat en het klikte. Elwin zegt dat hij toen al verliefd op me was. Ik was verward, in alle staten, verliefd wil ik het niet noemen.
Hij vertelde over zijn werk en dat hij in het verleden veel had gereisd voor zijn werk, dat vond ik leuk om te horen als oud-reisleidster van verzorgde reizen binnen en buiten Europa. Hij oogde fit, sportief en liet gelijk foto’s zien van zijn kinderen, die zitten nog steeds op de plek in de portefeuille waar tegenwoordig ook een foto van mij zit. Kinderen, bezoekregeling, de scheiding nog niet rond, ex was al twee keer verhuisd met nieuwe geliefde waarvoor ze hem in de steek had gelaten. Ze zou begin december weer verhuizen maar nu naar een woonplaats 100 km verderop. Het duizelde me allemaal bij het afscheid nemen. Ik zou hem bellen.
Vriendinnen zonder stiefkinderen zeggen wel eens, je wist toch waar je aan begon! Maar nu, 4 jaar later zeg ik, het is maar goed dat ik niet wist wat een man met kinderen en een ex-vrouw kon inhouden. Ik startte onbevangen.