Column archief
Marah is 37 jaar, sinds negen jaar moeder van twee kinderen en sinds vier jaar stiefmoeder van drie kinderen. De leeftijden van de kinderen zitten tussen de 6 en bijna 16. De man van Marah heeft twee ex-vrouwen en dus heeft ze te maken met twee exen.
"Toen ik bijna 4 jaar geleden mijn lief tegen het lijf liep, kreeg ik er meteen drie kinderen bij. 'Makkie' dacht ik toen. Maar inmiddels weet ik wel beter".
Voorjaarskriebels..
Een column van Marah, 18 maart 2010
Ieder jaar op school is er een themaweek. Soms is dit een landelijk thema soms een door de school bepaald. Dit is het ene jaar interessanter dan het andere jaar maar speciaal dit jaar kijken de kinderen (en ook wij) uit naar de komende themaweek. De kinderen vanuit pure nieuwsgierigheid en wij met het gevoel van “wat gaat dit ons brengen”. Dit jaar heeft de week namelijk als thema “lentekriebels”. In eerste instantie, toen ik dit hoorde, dacht ik aan groene weiden, bloesems en zachte eerste zonnestralen die je gezicht verwarmen. Heel dit pakket geeft je dan een super gevoel, kriebels, die dan de “lentekriebels” heten. Helemaal herkenbaar dacht ik zo. Maar niets is minder waar. Het thema dit jaar gaat over liefde, verliefdheid, vriendschap en seksualiteit. Dus wel bloemetjes en bijtjes maar dan die andere. Dit onderwerp is sowieso reden tot een hoop gegiechel maar ook een dynamisch onderwerp in een dynamisch gezin. De openheid die we graag hebben in ons gezin geldt ook voor dit onderwerp. Ik dacht altijd dat als ik zelf maar open ben ik dit ook wel automatisch terug krijg van de kinderen. Die vlieger gaat voor dit onderwerp helaas niet op want hoe meer open ik ben hoe harder het gegiecheld wordt. Dit is voor mij wel een reden tot zorg want ik wil graag dat kinderen alles durven en kunnen vertellen. Het eten leek mij dan ook het moment bij uitstek om over dit onderwerp te beginnen want wie zit er nou niet te wachten op eten en drinken wat proestend over de tafel vliegt. Op bijvoorbeeld de opmerking dat het prima is om het prettig te vinden als je jezelf aanraakt en ik dus ook vroeg of de kinderen dit wel eens doen zei een, nadat ze kleurde tot achter haar oren, “ja, dat ga ik echt niet zeggen”… Daar gaat je openheid. Zo ging het gesprek even door maar na verloop van tijd ging het wat beter. Mijn zoon van zes voelde daarentegen totaal geen scrupules en vroeg alles wat hij wilde weten over dit onderwerp en vertelde ook alles, en dan ook niets tot de verbeelding overlatend, tot in detail. Mijn ex en nieuwe vriendin bleven daarbij niet gespaard wat bij mij het gevoel achterliet van “daar zat ik nou niet echt op te wachten”. Maar goed, ik vroeg er dan ook zelf om. Eigenlijk moet ik door dit alles terug denken aan de eerste jaren als samengesteld gezin. Mijn dochter was vijf mijn zoon twee en mijn oudste stiefdochter twaalf. Ik was totaal niet bezig met dit onderwerp totdat ik de was ging opruimen, de kamer van de oudste binnenliep zonder te kloppen en duidelijk stoorde. Ik trok de deur weer dicht, deed net alsof ik niets doorhad en ging op de trap zitten. Sjonge, daar was ik niet op voorbereid. Wat moest ik ermee en zeker in de rol als stiefmoeder want ook daar draag je verantwoordelijkheid. Het staat namelijk in mijn ogen nogal stom als je stiefkinderen vertrouwd met je raken en dus een vraag hebben over dit onderwerp ik zou antwoorden “vraag dat maar aan je moeder”. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb gelijk een bevriende arts gebeld en gevraagd wat ik het beste kon doen. Zij gaf mij een aantal titels van boeken, voor elke leeftijdscategorie een. Ik heb ze dezelfde dag nog gehaald en uitgedeeld onder het eten met grote ogen tot gevolg (dit behoord tot nu toe nog steeds tot de spaarzame momenten dat ik iedereen stil kreeg; YES!!) Tot op de dag van vandaag worden deze boeken herhaaldelijk uit de kast getrokken dus we zien uit naar deze “lentekriebels” week. Ben benieuwd wat is blijven hangen...
Reageren op deze column kan via marah@stichtingstiefmoeders.nl