Column archief
Yolan Witterholt is moeder, stiefmoeder, docent en auteur. Yolan schreef in 2006 het boek 'Kinderen Cadeau' (uitgeverij Spectrum). Daarin doet ze met veel humor op een eerlijke wijze verslag van haar ervaringen met het stiefmoederschap. Voor meer info: www.yolanwitterholt.nl.
Verjaardagsfeest
Een column van Yolan Witterholt, 25 juni 2007
"Hoe laat moeten jullie zondag bij jullie moeder zijn?", vraagt Tom tijdens het koken aan zijn jongste zoon Max. "Weet niet," antwoordt deze met een schouderophaal, "elf uur ofzo." "Mm", mompelt mijn echtgenoot als antwoord terwijl hij de spaghetti afgiet.
"Zondag?", reageer ik nu als door een wesp gestoken, "zijn jullie er dan niet op Sophies verjaardag?" Wat suffig kijken stiefzoon en manlief mij aan. Huh? Verjaardag? Maar als Tom mijn boze gezicht ziet, schrikt hij opeens zichtbaar: "Sophie is toch zaterdag jarig?"
"Nee", reageer ik slechts kortaf. En ik kijk in mijn krant, alsof het me verder niets interesseert. Maar inwendig kook ik. Zeven jaar zijn we nu samen en nog weet mijn geliefde niet wanneer mijn jongste dochter jarig is. Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Zijn zoons zijn op de 13e en de 14e van een maand jarig, en mijn dochter op de 15e.
Max kijkt me wat ongemakkelijk aan. "Ik wist het niet", zegt hij wat onhandig en ik werp hem een vernietigende blik toe. Gymnasium, 4e klas, 15 jaar oud: kom op! Dit wordt al de 8e verjaardag van Sophie die we samen vieren! Ik doe weer alsof ik de krant lees en moet moeite doen een paar tranen weg te slikken. Stomme reactie, denk ik boos. Wat kan het me schelen of die eikels erbij zijn op haar verjaardag? Flip komt de kamer binnen en voelt de sfeer haarfijn aan: "Wat is er aan de hand?" Tom doet zijn best het zo neutraal mogelijk uit te leggen: "De opa van mijn jongens viert zondag zijn verjaardag en daar gaan ze heen met Hanna, maar nu blijkt Sophie ook jarig te zijn." Flip reageert een stuk minder nonchalant dan ik verwacht had: hij trekt zelfs een zorgelijk gezicht. "Nou ja, geeft niet", zeg ik zo onverschillig mogelijk, "ik denk niet dat Sophie ervan wakker ligt hoor, als haar stiefbroers er niet zijn." Woede kolkt inmiddels door mijn aderen en stiekem hoop ik dat dit hard aankomt. Maar Flip maait me het gras voor de voeten weg: "Nou, dat denk ik eigenlijk wel." Verbaasd kijk ik hem aan. Denkt hij dat echt? Zo close zijn ze nou toch ook weer niet met z’n allen? Maar waarom moet ik zelf dan moeite doen mijn tranen van teleurstelling te verbergen? Waarom vind ik het zo erg dat die jongens naar hun opa gaan op de verjaardag van hun stiefzusje? Of ben ik alleen maar boos omdat mijn geliefde niet weet wanneer zijn stiefdochter jarig is? "Ik wist het wel, van de vijftiende, legt die nog uit, in een wanhopige poging de boel recht te zetten, maar ik dacht dat het zaterdag 15 april was!" Ja ja; dat zal wel. Een stemmetje in mijn achterhoofd zegt me dat ik niet zo flauw moet doen. Die jongens hebben nu eenmaal een goed contact met hun opa, zijn zelfs stapeldol op hem; zij kunnen er toch niets aan doen dat beide feestjes deze keer op dezelfde dag vallen? Opa is al lang jarig geweest, maar viert het nu pas. En hij is al oud. Wie weet hoeveel verjaardagen hij nog heeft. Maar mijn stiefzoons blijken het toch een heel vervelende toestand te vinden en nog dezelfde avond gaan ze met hun moeder in conclaaf. Kunnen ze niet zaterdag naar opa? Zodat ze ook bij de verjaardag van Sophie kunnen zijn? Maar moeder is onverbiddelijk: echte familie gaat voor. En de verjaardag van Sophie doet dus niet ter zake. Maar de jongens houden stand en uiteindelijk komt er een compromis: ze gaan vroeg op de dag naar opa en daar haalt Tom ze weer op tegen de tijd dat bij ons het huis volstroomt met eters. Hulde voor de stiefzoons. De volgende dag komt Sophie naar me toe en op samenzweerderige toon zegt ze zachtjes: "Ik hoorde dat Max en David niet op mijn verjaardag mochten zijn van Hanna! Dat vind ik stom!" "Ja", glimlach ik, "maar gelukkig vonden ze het zelf ook stom."