Column archief

Olga Leever (41) vormt een samengesteld gezin met haar zoon en dochter, haar nieuwe partner en zijn twee dochters. Haar kinderen zijn 12 en 9, die van hem 8 en 11. Sinds vier jaar wonen alle kinderen bij Olga en haar vriend. De kinderen gaan wel om het weekeind naar hun andere ouder. Olga heeft een eigen tekstbureau. Ze werkt vier dagen per week, net als haar vriend.

Het bureau

Een column van Olga Leever, 28 februari 2010

Mijn geliefde zit achter zijn bureau. Dat klinkt heel ver weg. Maar dat is het niet. Het bureau staat namelijk in de hal, het zenuwcentrum van onze woning. De voordeur, alsmede de deuren van keuken, woonkamer en slaapkamers, zijn slechts één tot twee stappen van het bureau verwijderd. Heel dichtbij dus. Maar ook zo ver weg. Want het moge duidelijk zijn: op het bureau staat een bioscoopscherm, achtuurjournaal, babbelbox, brievenbus, telefooncel annex winkel: zijn computer. En dat maakt de bereikbaarheid nogal gecompliceerd. Voor stiefdochter bijvoorbeeld. Met een interval van minder dan anderhalve seconde en een volume dat toeneemt op het ritme van haar uitroepen, scandeert ze: ‘Papa. Papa! Papaaa! PA-PAAA! PAAA-PAAAAA!!!’, onderwijl haar buik met kracht tegen het bureaublad, en haar rechter lichaamshelft tegen de schouder van haar vader drukkend. Maar de man, multitaskend als (in volstrekt willekeurige volgorde) werknemer, collega, moedervader, onwettige echtgenoot, stiefvader, kameraad en ex-man, ontmoet nét op dat moment via Facebook zijn achter- achter- achternicht uit Zuid-Afrika. Dat is zo boeiend, dat niets meer tot hem doordringt.

Ook ik doe, het is namelijk etenstijd, tevergeefs een beroep op zijn medeleven. In onze miniatuurkeuken (voor jaren 50-begrippen een hemels paradijs, in termen van 2010 een inbouwkast), waar het aanrechtblad van 1.50 meter bezaaid is met keukengerei, flessen olijfolie, potjes kruiden, fietssleutels, mobiele telefoons en de meest recent aangeleverde schoolwerkjes, probeer ik zes borden met bietjes, saucijsjes en aardappelen te vullen. Intussen spoor ik diverse kinderen aan hun handen te wassen, de tafel te dekken en de buitenspelende broer binnen te roepen. Het zou handig zijn als de man een handje hielp, maar hij kijkt ademloos naar YouTube. Het geluid van afzuigkap en rammelende pannendeksels wordt overstemd door bulderend gelach, afkomstig uit een beduimeld achteraftheatertje waarin een volslagen onbekende cabaretier de zaal, en via het world wide web ook mijn geliefde, toespreekt. Ik kan het best maar vast de dis aanvangen met het samengesteld gepeupel. Zo kan hij ongestoord recreëren. En ik gun het hem, die kortstondige vlucht uit ons mikadogezin. Want vanavond, nadat hij zijn kinderen heeft voorgelezen en met mij op de bank heeft gezeten, belangstellend informerend naar die nieuwe klant en de toestand van een zieke vriendin, dan, om 23.00 uur, kruipt hij weer achter het toetsenbord. Met tegenzin dit keer. Voor de zoveelste chat met zijn ex. Over de alimentatie. 

Reageren op deze column kan via olga@deschoneschrijfster.nl