Column archief
Heleen van Aalst ontmoet op haar 41e haar nieuwe liefde Elwin. Hij heeft twee zonen, Tim (7)en Vincent (10). Zij heeft geen kinderen. Na een latrelatie trouwen ze in 2007. Haar stiefzonen wonen bij hun moeder en haar nieuwe man. Door de jaren heen is de bezoekregeling van de jongens aan verandering onderhevig. Elke maand beschrijft Heleen het wel en wee met de stiefkinderen en hun moeder op de 'achtergrond'.
Goede voornemens
Een column van Heleen van Aalst, 30 december 2008
In januari ben ik zoals zoveel mensen vol goede voornemens. Enkele voornemens komen jaarlijks terug zoals: afslanken en meer bewegen. Met mijn voornemens ten aanzien van de kinderen van mijn man ligt dat anders, ik merk een verschuiving.
Het eerste jaar keek ik met spanning uit naar de kennismaking. Ik was vol goede bedoelingen, samen met mijn verkering zouden we het elkaar leren kennen rustig opbouwen. Hij zocht geen moeder voor zijn kinderen, want Tim en Vincent hebben een moeder. Ik had op een aantal zaterdagen een cursus staan voor mijn werk en dat zou betekenen dat Elwin lekker veel tijd had alleen met zijn jongens, een rustige start want zowel mijn man als de jongens moesten erg wennen aan een weekend-papa. Ik verheugde me op kinderen in mijn leven ondanks dat ik zelf bewust kinderloos was gebleven.
Voor het tweede jaar nam ik mezelf voor dat ik meer geduld moest hebben met de kinderen. Ik kon en kan me nog steeds helemaal voorstellen dat je als kind niet zit te wachten op de nieuwe vriend(in) van mama of papa. Tot mijn afschuw zag ik dat mijn man zijn kinderen erg verwende in het weekend, daarbij gesteund door zijn ouders. Want oh, oh wat misten zowel papa als opa en oma de jongens. En het moest leuk zijn bij papa, want stel je voor dat ze niet meer zouden willen komen. Het gescheiden vader-syndroom van de zich schuldig voelende vader heeft mijn man niet. Zijn vrouw vond een leukere man voor zichzelf.
Tim en Vincent ontdekten al snel dat alles mocht en alles kon bij papa, ze werden totaal niet gecorrigeerd. De stiefmoeder weet het dan al, het was niet leuk bij ons in de bezoekweekenden. Twee verwende en doorgedraaide kinderen, die oververmoeid raakten omdat ze lekker lang op mochten blijven meubilair, we vloeken niet, we schoppen elkaar niet de trap af en wensen elkaar welterusten en goedemorgen. Ik beet nog meer mijn tong af en vertelde mijzelf, ik ben geen kinderen gewend.
Het vierde jaar namen mijn man en ik ons voor om minder ruz, wat een gezeur. Wij besloten onze grote wens samenwonen, maar even uit te stellen. Ik was blij dat ik me af en toe kon terugtrekken naar mijn eigen thuis.
Het derde jaar nam ik me voor nog meer mijn best te doen. Elwin zou meer gaan opvoeden, ik zou hem ondersteunen. We zouden een paar huisregels bij ons thuis gaan bewaken, want wij woonden inmiddels samen onder een dak. Dat waren in mijn ogen hele basis-dingen als, we gooien niet metie over zijn kinderen te maken en wij kwamen terecht bij een kinderpsycholoog voor opvoedtips want als stel kwamen wij er niet uit. Ik moet erbij vermelden dat ik mijn man attent heb gemaakt op ernstige gedragsproblemen van zijn jongste zoon. Daar zijn we het nu over eens, maar dat was natuurlijk niet makkelijk. De kinderpsycholoog gaf ons tips als streng zijn naar de kinderen, wij zijn een team, opvoeden zullen we los moeten laten, dat lukt niet in weekends en vakanties. We moeten focussen op wat we wel kunnen zoals onze huisregels en grenzen veel meer bewaken. Zorg dat je leuke dingen doet met elkaar, zeker als een van de kinderen zoveel problemen met zich mee brengt.
En nu ga ik het vijfde jaar in van mijn stiefmoederschap met wederom goede voornemens. Elwin en ik gaan nog meer genieten van ons eigen leven. Ik doe veel minder mijn best, een valkuil voor veel stiefmoeders. Ik laat los, opvoeden doet hun moeder, maar dat is een verhaal apart.