Een normaal gezin willen zijn

Karin (38) kreeg met haar partner twee kinderen. Haar partner had al een zoon uit een eerdere relatie.

Hallo, Alweer 5 jaar geleden leerde ik mijn huidige man kennen die toen een zoon had van 7 jaar oud. Daar zat ik niet echt op te wachten, maar zo gaan die dingen nu eenmaal. Aanvankelijk kozen we ervoor eerst elkaar goed te leren kennen zodat we zeker wisten dat we elkaar leuk vonden. Na enige tijd heb ik Kees leren kennen. Lieve jongen, die duidelijk veel aandacht kreeg. De relatie tussen zijn ouders was al langer slecht en hij was eraan gewend geraakt dat hij het middelpunt was. Zijn moeder ontrok zich al een tijdje aan haar rol en besloot dat zij ook nooit een full time moeder wilde zijn. Kees is nu 12 en - zoals het altijd was - elk weekend bij ons. En eens in de twee weken op woensdag. Ook brengt hij een groot deel van de vakanties bij ons door. Moeder lijkt dat prima te vinden, maar ik moet zeggen dat me dat soms heel zwaar valt. Natuurlijk wil ik Kees graag een fijn thuis bieden, maar een jongen van 12 is niet altijd makkelijk en ik zie op tegen de (puber) tijden die gaan komen.

Ik voorzie een escalatie tussen Kees en zijn moeder en dat Kees volledig bij ons komt wonen. Lange tijd heb ik dat gewild, maar Kees heeft zich ontwikkeld en niet de sturing gehad die hij nodig had. Als hij nu bij ons komt wonen heb ik het gevoel dat ik de rotzooi mag gaan opruimen. Mijn man en ik hebben samen twee meisjes van 1 en 3 jaar oud. Ik mis soms dat we niet meer tijd hebben met z'n vieren. Ik ben gewoon nog niet toe aan puberen nu mijn eigen kinderen nog zo klein zijn. Kees is gewend om altijd omringd te worden door volwassenen en als de meiden na een lange dag op bed liggen, is het best fijn om nog eens wat tijd samen te hebben. Met kleintjes heb je die namelijk niet door de dag heen. Die doen nog niet hun " eigen ding" en daar zorg je dan heel intensief door. Ik wil nog graag een tijd dat je het fysiek zwaar is maar mentaal nog niet en heb het gevoel dat mij die tijd niet is gegund. Tegen de tijd dat Kees klaar is met puberen, zijn mijn meisjes al weer groot en is dat fijne onschuldige kleine er af. Ik wil ze graag meer aandacht geven en niet altijd voornamelijk bezig zijn met Kees.

Ik verwijt de moeder van Kees ontzettend veel. Ik verwijt haar dat zij niet meer tijd met haar zoon door brengt. Ik weet dat Kees dat ook moet voelen. Dat maakt dat ik juist wil dat hij zich thuis voelt en welkom voelt. Maar soms ga ik echt over mijn eigen grenzen heen. ZIjn moeder die weer wat heeft gepland met volwassenen en dan zegt: dat is niet zo leuk voor Kees. Dus of hij dan bij ons kan. Soms krijg je dan toch echt het gevoel dat je een geweldig oppasadres bent waar je kind veilig gedumpt kan worden. Huiswerk maken met Kees heeft zijn moeder al jaren opgegeven. Ze noemt dat zijn verantwoordelijkheid en zal zich er niet mee bemoeien. Ik begrijp daar gewoon helemaal niets van en ga het lopen opvangen. En ja, houdt het systeem zo lekker in stand. Dat besef ik. ik vind alleen dat ik Kees niet kan laten stikken en dat hij ook aandacht en begeleiding nodig heeft in deze zin.

Soms zie ik de toekomst somber in. Mijn man en ik maken vaak ruzie over de opvoeding van Kees en de rol die zijn ex daar in speelt. Soms wou ik dat we eens een beetje rust hadden. Wat tijd voor ons zelf. Even ongecompliceerd een normaal gezin zijn. Ik heb altijd gedacht dat ik geluk had dat Kees nog zo jong was toen ik hem leerde kennen. Voor onze band is dat ook goed geweest. Maar soms wou ik dat we die pubertijd al achter ons hadden. Als hij destijds 12 was geweest, dan hadden we die moeilijke periode nu gehad. Hoewel Kees dus een lieverd is en ik me echt om hem bekommer, voel ik mezelf wel vaak een beetje zielig omdat ik eigenlijk niet krijg wat ik nu graag zou willen...