Het wordt er niet gemakkelijker op

Ingrid (55) heeft uit een eerdere relatie zelf twee kinderen. Haar partner heeft ook twee kinderen uit een eerdere relatie.

Ik ben sinds februari 2009 getrouwd met de man van mijn leven. wij waren allang vrienden en meer tot hij in 1998 (onverwachts voor mij tenminste) een kind bij een ander krijgt. Via de dorpsroddel heb ik dat vernomen, en op het moment dat hij het mij kwam vertellen wist ik het dus al. Ik was boos en verdrietig, zelf net gescheiden, omdat wij samen verder zouden gaan. Mijn jongste zoon had toen kanker en was ernstig ziek. Beide zoons hebben ook nog eens het Tourette syndroom en ik had een stiefzoon van toen 21. Kortom; ik had een heftig leven.

Mijn stiefzoon krijgt een vriendin die het beter vond dat hij zijn overleden moeder in ere hield en daarom mij maar moest laten vallen. En zo geschiedde. Hij heeft nu 2 kinderen (dus ik ben stiefoma) maar heb ze helaas nog nooit gezien. Mijn vriend die nu mijn man is, heeft het slecht getroffen. Hij kreeg dat kind en was niet gelukkig. Het was niet zo gepland. Nu is alles achter de rug. Mijn jongste zoon is redelijk gezond. Hij mist een been maar is sinds drie jaar kanker vrij. Tourette van beide mannen is er nog steeds en zal blijven. De oudste van 30 is nu in Afghanistan. en doet zijn ding. Met Sanne had ik het geweldig plezier. Alles wat ik denk dat een jong meisje nodig heeft en vooral een beetje hulpmoeder. Ze kwam naar mij met de vraag of ze bij ons zou mogen wonen. Ik was verbaasd en ook blij. Samen zijn wij het aan haar papa gaan vertellen. Die was helemaal blij, maar ook gereserveerd. Waarom wilde ze dat? Het hoge woord kwam eruit, ze had het niet fijn thuis. Mama had steeds een andere vriend, haar stiefzusje zat in een opvanghuis, haar stiefbroer pestte haar. We hebben het 3 maanden laten rusten om te zien of zij dit echt graag wilde. Na die tijd is mijn man met zijn ex vrouw gaan praten en heeft verteld wat Sanne ons had verteld. Nou, je raadt het vast wel. Dit had Sanne niet verteld 'dit hadden wij bekokstoofd'. Dus de rest laat zich raden. Het werd een drama. Haar moeder had verteld dat zij het goed vond aan het eind van het schooljaar. Maar na het schooljaar, helaas.....niet dus. Sanne overstuur, wij kwaad, kortom toestanden.

Op naar de rechter. De rechter verwees ons naar een mediator. Weer 4 maanden verder en in die tijd werd Sanne helemaal gek. Ons huwelijk heeft ze gigantisch verpest door van de een op de andere dag verschrikkelijk gedrag te gaan vertonen. Ik wist uit ervaring dat dit een kreet om hulp was, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ze heeft gestolen, een auto express met haar fiets beschadigd. Daagde mij uit door continue bij haar vader te gaan liggen en mij weg te duwen. Hem de hele dag waar dan ook te claimen en te zoenen. Het werd van kwaad tot erger. Ik heb wat gesprekken met haar gehad en gevraagd waarom het nu zo anders is. Ze vond het altijd zo fijn bij mij en ook bij ons samen. Het hoge woord kwam eruit, even had ze gehoopt dat als het huwelijk niet doorging haar ouders dan weer bij elkaar zouden komen.

Inmiddels zijn we 2 jaar verder en komt ze op 9 juni bij ons wonen hier in Duitsland. Ze gaat hier naar school en heeft inmiddels al wat vriendinnen en doet haar best in de Duitse taal. Maar nu heeft haar moeder weer iets nieuws bedacht. Sanne moet hier 4 augustus weer naar school en heeft hierdoor dit jaar maar drieenhalve week vakantie. Moeder heeft geboekt zonder overleg met mijn man en neemt Sanne mee naar Spanje voor 2 weken midden in die drieenhalve week. Sanne kan nu niet acclimatiseren en zich thuis gaan voelen, omdat het definitief is. Mijn man is bang om nee te zeggen en heeft het goed gevonden. Ik ben laaiend. Elke keer chanteert zij de boel weer en dan wil ik even geen stiefmoeder zijn, want ik leg het altijd af tegen de ex. En dat doet zo veel pijn.

Waarom moet het zo? Over de rug van Sanne? Het erge van alles is dat Sanne altijd bij haar opa en oma is, omdat mama er nooit is. Dus het is echt ex pesten en in dit geval ook mij. Ik denk dat als ik nog 35 jaar zou zijn, dat ik de rek er in had, maar nu niet meer. Ik heb teveel meegemaakt, het wordt er niet makkelijker op. Sorry aan allen dat ik even heb zitten zeuren, maar ik ben het zat en ben vandaag even de weg een beetje kwijt in het land van de Moeders. Dank voor het lezen.

Wil je persoonlijk reageren naar de schrijver van dit verhaal? Stuur een mail naar ingridkos@live.nl