Ik was er al bang voor

marjolein (36) is stiefmoeder van twee stiefdochters. Uit een eerdere relatie heeft ze zelf twee zoons.

Ik heb de test gedaan en ook ik was er al bang voor. Ik ben een teruggetrokken stiefmoeder! Het ergste aan dit alles vind ik nog dat het tussen mij en mijn partner goed gaat zolang het niet om zijn kinderen gaat! Wij zijn nu 5 jaar getrouwd en wonen 8 jaar samen. Wat mijn zoons betreft heeft hij zjin mening en principes klaar, maar voor zijn dochters telt dit allemaal niet. Bijvoorbeeld de kinderen mogen geen eten en drinken bij de computer nuttigen, wat ik geen slechte regel vindt. Bij zijn dochters ziet hij het niet eens, ze eten en drinken er bij de pc op los! Het ergste aan dit alles is (en dit is nog maar het topje van de ijsberg) dat zodra het om de jongens gaat hij alles meteen ziet en de dingen die hij de jongens ten strengste verbied, zal hij nooit bij zijn eigen kinderen zien. Dan heeft hij het zogenaamd niet gezien. Dit is zo pijnlijk en geeft je tegelijk zon machteloos en oneerbiedig gevoel'.

Ik voel me met deze situaties en ik kan er nog wel 200 opschrijven; ik voel me zo tweedehands, dat je je inderdaad afvraagt 'wat heeft deze man dat ik me dit allemaal laat overkomen. Zolang het in het straatje van de stiefkinderen en mijn man gaat, dan telt ook wat ik vind. Maar heb ik een andere mening of vind ik iets niet eerlijk, dan heb ik pech. Die momenten slopen je en ik houd niet van oneerlijkheid. Daar kan ik absoluut niet tegen. Als je tegen de een zegt 'je mag nu geen koekje' en de ander vraagt om hetzelfde koekje 5 minuten erna en mag het wel eten. Dan sta ik in vuur en vlam en dat doet vooral heel veel pijn.

Ik kan nog uren door gaan met schrijven. Ik realiseer me wel dat het eigenlijk niet de kinderen zijn waar we boos op moeten zijn, maar de vaders die niet reeel met de situatie en met hun nieuwe partner omgaan. Je doet als stiefmoeder vaak het meest in het gezin, maar uiteindelijk zul je meestal aan de kant staan of zoals ik het voel tweedehands hands zijn en dat doet verdomd veel pijn, want ook ik wil echt gelukkig zijn en gewaardeerd worden, vooral door mijn partner. De kinderen volgen dan wel vanzelf. Hij moet het voorbeeld geven!