Pijnlijke momenten

Nina (46) heeft drie stiefkinderen, twee jongens en een meisje. Zelf heeft ze geen kinderen.

Sinds 7 jaar heb ik een fijne relatie met een man met 3 kinderen uit zijn vorige relatie (co-ouderschap). Met de kinderen kan ik –gelukkig– goed opschieten. Tot zover alles ok, alleen had ik zo graag een kindje van mezelf, met deze man gehad. Na zijn aanvankelijke weigering hebben we het een paar jaar geprobeerd, maar het wilde niet meer beklijven. Na een x-aantal pogingen, korte zwangerschappen en een miskraam heb ik het opgegeven, het was te frustrerend, te vermoeiend. Inmiddels heb ik mij redelijk verzoend met het niet-moeder zijn, maar er zijn pijnlijke momenten. Zijn kinderen zullen, ondanks dat ze mij volledig accepteren en me (meestal) lief vinden, altijd als eerste, vanzelfsprekende bron van liefde en aandacht, hun vader aanspreken. Dat vanzelfsprekende verbond, dat maakt me soms een beetje jaloers. Op zulke momenten voel ik me toch een beetje buitengesloten. De ex (44) kreeg nog wel een baby met haar nieuwe man, dat is natuurlijk wel een beetje wrang. Maar ik zie ook hoeveel zwaarder haar leven is geworden, met het kleintje erbij en die 3 tieners. Daar denk ik dan maar aan als ik het zelf-moeder zijn mis. Nu heb ik tenminste nog energie en aandacht over voor mijn stiefkinderen en man.