Schuldgevoel

Kim (35) heeft twee stiefzoons. Zelf heeft ze geen kinderen.

Op de eerste vrijdag van de zomervakantie zouden de kinderen van mijn vriend voor twee weken met ons op vakantie gaan. We zijn helemaal naar Alkmaar gereden om ze op te halen. Op zondag zouden we vertrekken naar de camping in Frankrijk. Eenmaal aangekomen deed zijn ex de deur niet open. Eenmaal aan de telefoon zei ze dat de kinderen niet mee mochten als ik mee op vakantie zou gaan. Mijn vriend werd erg boos, maar ze hield voet bij stuk. Dus zijn we zonder de kinderen weer naar huis vertrokken. Terwijl hun moeder wist dat ik erbij zou zijn. Het is de eerste keer dat we lang weggaan met z'n allen. Daar zag ik erg naar uit, maar de domper was dus erg groot.

Op zondag heeft mijn vriend nogmaals gebeld, maar alles telefoontjes werden niet opgenomen. Een familielid heeft nog geprobeerd te bemiddelen, maar hun moeder was niet te vermurmen. En dus zijn we op zondag toch maar naar onze vakantiebestemming vertrokken. Dan maar zonder de kinderen. Maar we zijn zelf tenslotte ook maar 2 weken vrij. Eenmaal een dag in Frankrijk belde de ex. Woest was ze. Hoe wij het in ons hoofd haalden om toch te gaan? We waren egoisten en hadden de kinderen erg teleurgesteld. Mijn vriend beet gelukkig van zich af en hing uiteindelijk gewoon op. Maar de hele dag was hij erg stil. Dat bericht dat zijn kinderen teleurgesteld waren, daar was hij kapot van. Ook al zijn het haar woorden, ze voelen zich waarschijnlijk inderdaad in de steek gelaten. Maar wat hadden we dan moeten doen? We waren het eens dat we ons leven niet kunnen laten leiden door de grillen van zijn ex. Maar dat heeft dus ook echt pijnlijke kantjes. Nu maar hopen dat we de jongens snel weer zien, zodat we het kunnen uitleggen.