Vertel ook je verhaal

Onder de knop Informatie vind je veel informatie met daarbij verhalen van andere stiefmoeders. Lezen over de ervaringen van anderen helpt! Realiseer je dat je niet de enige bent die worstelt met bepaalde zaken. Leven in een stiefgezin of samengesteld gezin is nou eenmaal complex.

Jouw verhaal is ook welkom op deze site. Met het formulier kun je (anoniem) je verhaal kwijt. Je verhaal wordt binnen enkele dagen gepubliceerd op deze website en daarmee help je ook weer anderen. Op deze pagina vind je de meest recente verhalen die we hebben ontvangen. 

Wil je meer ervaringen delen? Bezoek dan de Stiefmoederdag (november 2021), vraag een mailmaatje aan, schuif aan bij de gratis online gespreksgroep of wordt lid van een (besloten) Facebookgroep voor stiefmoeders.   

Door Madelief (32)

Madelief heeft een relatie met een vrouw met twee dochters.

Hallo allen, Ik ben sinds zeven maanden in een relatie waarvan mijn partner twee kinderen heeft van 2 en 4 jaar oud. Onze relatie wordt ook wat bemoeilijkt omdat wij beiden vrouw zijn en er dus geen duidelijke rolbepaling is. Ik zie de kleintjes steeds vaker en merk dat ze beiden erg slecht luisteren. Mijn partner is vrij onzeker en weer soms niet hoe ze hiermee om moet gaan. We proberen het samen een beetje te bespreken en geven elkaar tips en tops. Allebei spelen ze me uit en ze geven me soms echt een naar gevoel. Ik vind het erg lastig om dit te bespreken met m'n partner (al doe ik dit wel).

Mijn partner erkent mij wel, maar ik zie aan haar dat ze soms niet zit te wachten op mijn evt. bemoeienis. Ik eigenlijk ook niet dus heb ik vandaag voorgesteld om me wat meer afzijdig te gaan houden. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Ik ben geen moeder en vind dit erg moeilijk en soms ook pijnlijk. Soms raken ze je best hard als ze je voor de zoveelste keer afwijzen. Het ene moment liggen ze bij je en knuffelen je en het volgende moment ben je stom en moet je weg. Auw! Ik weet dat het kinderen zijn, maar ik vind het best zwaar.

Ik mis ook de aandacht voor elkaar als ze er zijn. We zijn nog niet heel lang samen en ik ben stapel op haar, maar ik kan het niet helpen me af te vragen; "moet ik hier wel aan beginnen?".

Door Margit (43)

Margit heeft een relatie met een man met een zoon, zelf heeft ze ook een zoon uit een eerdere relatie

Zevenenhalf jaar geleden ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was toen zes jaar geleden gescheiden en had en heeft co-ouderschap voor zijn zoon van toen acht jaar oud. Ik was toen vijf jaar gescheiden en mijn zoon, van toen 7 jaar oud, woonde en woont de meeste tijd bij mij. Mijn vriend en zijn zoon hadden op dat moment een hele hechte band, naar mijn mening een ongezonde band. Ze deden alles samen, zelfs naar het toilet gaan. Zijn zoon was enkel en alleen gericht op zijn vader.

Onze eerste ontmoeting was ook niet prettig; ik ging er open en vol vertrouwen in, maar het was al snel duidelijk dat mijn aanwezigheid niet geaccepteerd werd. Dit is helaas nooit meer veranderd. Ik ken het gedrag van zijn zoon naar mij toe niet anders dan negerend en met tijden respectloos. Ik geloof niet dat hij ooit iets aardigs tegen mij heeft gezegd. Andersom heb ik in het begin wel mijn best gedaan en ook steeds weer opnieuw in periodes de jaren erna. Ook heb ik aangedrongen op gezinstherapie, maar dit heeft mijn vriend nooit gewild.

Mijn vriend heeft een grote angst, en dat is dat zijn zoon niet meer bij ons wil wonen of komen. En dat begrijp ik heel goed. Misschien tegen beter weten in, zijn we destijds na een jaar toch gaan samenwonen. Ik dacht dat het wel goed zou komen als duidelijk zou worden dat zijn vader en ik van elkaar hielden en echt bij elkaar wilden zijn en blijven. In het begin heb ik geprobeerd de zoon van mijn vriend te betrekken bij uitstapjes die ik met mijn zoon deed. Dit wilde hij nooit. De band tussen mijn zoon en mijn vriend is redelijk goed. Altijd wel redelijk goed geweest.

We hebben in onze relatie echt tropenjaren gehad. Werden tegen elkaar uitgespeeld en hadden heftige ruzies over het gedrag van zijn zoon. Hoewel de kinderen maar een jaar in leeftijd schelen, hebben ze nooit een band gehad. Mijn zoon wilde dit wel, maar de zoon van mijn vriend niet, het negeren is altijd gebleven. Mijn zoon is heel open en sociaal en heeft zijn best vaak genoeg gedaan, maar zonder resultaat. Gelukkig ervaart mijn zoon hier geen last van, hij accepteert hoe het is en voelt zich goed in ons huis. Naar mij toe is het na al die jaren nog steeds negeren en spanning.

Tot een jaar terug was er ook brutaliteit en respectloosheid naar mij toe, maar omdat ik me inmiddels compleet heb teruggetrokken is er nu alleen nog maar een situatie van negeren. Ik heb zelf vaker hulp gezocht om met de situatie om te gaan. Dit helpt dan steeds even. Ik betrek het inmiddels niet meer op mezelf. We hebben allemaal een rol in de situatie waarin we zijn terecht gekomen. Mijn vriend heeft zich bij de situatie neergelegd. Voelt zich er wel tussenin staan. Ook dat begrijp ik. Ik had het ook zo graag anders gezien.

Het maakt me soms heel ongelukkig en het doet me dan twijfelen over wat ik moet doen. Ik houd van mijn vriend. Mijn zoon heeft het prima naar zijn zin. Was er maar een oplossing, of kon ik het maar helemaal naast me neerleggen. Ik heb me nu wel teruggetrokken, maar dat wil niet zeggen dat het me niet enorm raakt... Ik vind het heel lastig om 'lucht' te zijn.

Door Ellen (27)

Ellen heeft een relatie met een vader van twee dochters

Toen ik mijn huidige vriend ontmoette, had ik zelf nog een relatie. Mijn ex was veel weg en mijn nieuwe vriend bood mij de genegenheid die ik zocht. Toen ik voor hem koos ging er een wereld voor me open. Ik kwam er achter hoe een relatie echt moest zijn. Zijn twee kinderen nam ik op dat moment voor lief. Dat kon ik wel aan, dacht ik.

Ze waren 1 dag in de week en om het weekend bij hem, en in het begin zag ik ze weinig. Alles was leuk en nieuw en ook zijn twee meiden ondergingen alles prima. Tot we een half jaar geleden gingen samenwonen en er, door andere oorzaken, strubbelingen met zijn ex kwamen. Ik ben zelf erg perfectionistisch en plan mijn agenda zorgvuldig in. Vrije tijd is spaarzaam en zelf ga ik niet erg makkelijk met plotselinge veranderingen om. Zij is een chaoot. Ze komt op het laatste moment met sporttijden, kinderfeestjes en vrije middagen en gaat er van uit dat wij ons daarin aanpassen. Voor mij is dat het allermoeilijkste aan 'stiefmoeder' zijn.

Ik pas er af en toe voor om mijn eigen plannen om te gooien omdat zijn ex op het laatste moment met iets komt. Ik merk aan mezelf dat ik dat vaak niet trek. Voor mijn vriend is het lastig. Ieder moment dat zijn kinderen extra bij hem zijn is voor hem een feest. Hij ziet ze zo graag. Hij wil er dan ook alles aan doen om het goed voor ze te regelen. Voor hem wil ik dat ook en zorg ik dat ik help waar ik kan. Maar voor zijn ex ben ik geen oppas. Ik neem mezelf voor om minder vaak ja te zeggen, terwijl ik eigenlijk niet wil. Ik voel me daarom af en toe wel schuldig, omdat ook ik wil dat het goed gaat met de kinderen, maar ik maak mezelf vaak te druk over de manier waarop de afspraken worden gemaakt en wie ik er eigenlijk mee help. Die drukte moet uit mijn hoofd, zodat ik mijn vriend niet ga kwalijk nemen dat hij al kinderen heeft.